Expat Jenny

"Welcome to Uganda"

2010-08-26T22:14:00.016+03:00

Dat valt nog niet mee...Waar begin je met vertellen als er ontelbare indrukken op je afkomen? Alle begin is moeilijk, maar ik begin toch maar aan het begin! :-)

15 augustus - de vlucht naar Kampala ging soepeltjes. Wat een luxe, een directe vlucht van 8 luttele uurtjes! Dat is wat anders dan de gemiddelde 20 uur (maar oh zo vaak oh zo veel langer) naar Dhaka. Dat was niet het enige wat anders was. Het afscheid bijvoorbeeld, dat was dit keer geen tranentrekker, de sluizen bleven dicht. Geen 'Niagara Falls' zoals ik dat drie jaar geleden nog beschreef. Ook Schiphol in z'n algemeenheid zie ik nu anders: het is niet meer het geromantiseerde bolwerk van mensen die overal vandaan komen en overal naartoe gaan en de meest wilde avonturen meemaken en de meest fantastische verhalen hebben. Het is nu gewoon...tsja, een ordinair vliegveld, doorsluisluik voor de mensenmassa. Bah, is dit wat ze noemen volwassen worden? Maar goed, al met al dus een heel ander begin dan drie jaar geleden, toen ik met mijn koffertje door de douane stapte om 3 jaar in Bangladesh te gaan wonen.

Bangladesh...een tijdperk is voorbij en ik kijk er nog iedere dag met veel plezier en soms een beetje weemoed aan terug. Ik mis mijn vrienden, ik mis Fardeen en ik mis de gekke, abnormale, chaotische maar fantastische stad. Ik zal Dhaka nooit vergeten - de mooie herinneringen sluit ik veilig op in het kluisje in de hersenkamer en ik laat ze er echt never nooit meer uit.

Nu dus tijd voor een nieuw hoofdstuk en tijd voor nieuwe herinneringen! Zodra ik het vliegtuig uitstapte in Entebbe om 8 uur 's avonds, viel het me op dat het zo lekker rook. Thuisbrengen kon ik het niet, misschien is het iets typisch Afrikaans? Ik bevind me duidelijk op een nieuw continent en ben benieuwd wat voor verassingen ze hier nog meer in petto hebben voor me!

Al voor middernacht had ik vier collega's - al dan niet met aanhang - ontmoet en ik voelde me direct welkom in deze nieuwe omgeving. Mijn eerste nacht (uiteindelijk week) heb ik doorgebracht in een hotel op 2 minuten loopafstand van de ambassade. De volgende ochtend meteen in het diepe gegooid dan wel gesprongen: op naar de ambassade. Ik was verrast door het ambassadekantoor, het is modern, ruim opgezet en bovendien mag ik me gelukkig prijzen met een schitterend uitzicht over de stad. Een goed begin is het halve werk zeggen ze toch?

The Office

Kampala by day

Kampala by night

De eerste week is een wirwar van nieuwe indrukken. Mijn kleine huis op de prairie is erg leuk en knus. Hoewel gloedjenieuw, hebben sommige Ugandezen het blijkbaar niet helemaal in de vingers want het is afgewerkt alsof het al antiek is. Niet gevreesd want mama staat ook alweer in de startblokken (verrassing!) dus we gaan er samen wat leuks van maken.

Iets anders wat ze hier niet zo nauw nemen is tijd. Ik dacht toch ook wel flexibeler te zijn geworden dan de doorsnee stipte Nederlander, maar ik was toch verbaasd toen het meisje (kan beter jonge vrouw zeggen, anders klinkt het alsof ik kinderarbeid bedrijf) dat ik heb aangenomen 40 minuten te laat kwam voor ons eerste gesprek. Zal ik ook eens uitproberen bij een sollicitatiegesprek :-)

Een paar andere dingen die me bij zijn gebleven uit de eerste weken:

- de marabou storks, vreemde vogels van waarschijnlijk toch wel zo'n 1,5 meter hoog, mooi van lelijkheid, die naar ik me heb laten vertellen maar liefst 40% van het vuil in de hele stad verorberen

Marabou stork

- potholes, overal potholes! Dacht ik de hindernisbaan in Dhaka overleefd te hebben, word het hier wederom een avontuur om de auto heelhuids thuis te brengen (een auto die ik overigens nog niet heb, bolide wordt nog gezocht)

- de container die zonder kleerscheuren is aangekomen, waarvan ik het bewijs nu maar al te duidelijk om me heen zie (een zee van dozen met eindeloze hoeveelheden troep)

- dat het pas rond 7 uur 's ochtends licht wordt, terwijl ik er om 6 uur al uitmoet. Opstaan in het donker (a la koude en donkere winters in Nederland) heb ik al drie jaar niet meer meegemaakt, ontwenning! Alsof opstaan niet al moeilijk genoeg is...

Deze laatste gedachte flitst eigenlijk alleen maar door m'n hoofd omdat het bedtijd is en ik weet dat ik écht moet gaan slapen anders wordt het weer een ontzettend zware bevalling morgenochtend :-)

Ik beloof snel een coherenter verhaal te plaatsen, voor nu welterusten vanuit Afrika xxx

Finale in zicht...

2010-07-04T07:05:00.008+03:00

Hoewel Bangladesh nooit zelf deelnemer is geweest aan de wereldcup, staat het land volledig op z'n kop. Iedereen heeft het alleen maar over voetbal en op bijna ieder gebouw prijkt wel een vlag een deelnemend land. Het overgrote deel Braziliaans en Argentijns, dus - jammer joh - die kunnen allemaal weggehaald worden na de wedstrijden van afgelopen weekend!

Onder de aanwezige Nederlanders en veel andere expats stijgt ook de Oranjekoorts tot buitengewone hoogten. Het Garden Café in de Dutch Club, waar een groot scherm is opgezet, trilde op z'n grondvesten en het oranje dak kwam er bijna afzetten toen het eindsignaal luidde na de wedstrijd tegen Brazilië. Op naar Uruguay, de laatste wedstrijd die ik zal zien in Bangladesh.

Want tja, nog maar vijf dagen en dan klinkt ook het eindsignaal voor mijn plaatsing in Bangladesh. Het einde van een tijdperk...ik heb er verder geen woorden voor, dus sluit hierbij af en begin met duimen voor een goede volgende wedstrijd, en een goede volgende plaatsing!

Liefs, Jennifer

Nieuwtje!

2010-04-04T17:09:00.008+03:00

Nou ja, nieuwtje, iedereen die ik ken weet het al maar formeel nog niet aangekondigd hier. Komt 'ie hoor: Mijn Volgende Bestemming is Kampala, Uganda. WIEHOE! Nummer één keuze dus Jennie blij :-)

Er komt nog zat tijd om verder uit te wijden over Uganda, maar nu nog even van iedere dag in Azië en Bangladesh genieten. Dat ging erg me erg makkelijk af toen Pauline een maandje geleden voet op Bengaalse bodem zette. Twee-en-halve week bloed, zweet en tranen en dat bedoel in positieve zin! Bloed van de vleesetende dr. fishjes in Cambodja, zweet van het 60 km fietsen in Bangladesh in 40 graden hitte en tot slot tranen van het vele lachen iedere dag. Uiteindelijk is alles nog zo'n 1,5 week uitgerekt want de volkaan in IJsland gooide zoals mijn collega Kees zou zeggen 'dirt in the food' en ook daar hebben we iets leuks van weten te maken. De tijd in Bangladesh in een notendop: tripjes naar de beauty parlour (henna op de voeten die Pauline echt NOOIT onbeschadigd kan laten hihi), chillen op het dak van het westin, suffe feestjes aflopen en lekker stom dansen, iedere dag lekker eten (en vooral VEEL omdat Plien en ik allebei aan veelheidswaanzin blijken te lijden), relaxen aan het zwembad op de club, bijna doodgaan in een CNG, niet bijna doodgaan op een riksja maar dat wel denken (Pauline), en varen op de Buriganga in Old Dhaka.

Tussendoor dus een week in Cambodja, met een transit van een dag in Kuala Lumpur. Ik heb het gebruikelijke ritueel daar maar weer herhaald (je te pletter shoppen en daarna volop in de stress naar het vliegveld moeten racen om je vlucht te halen) en Pauline was nog moeilijker uit de kledingrekken te trekken dan ik, ondanks het feit dat ze inmiddels wat minder zicht had want haar bril is ergens tussen Dhaka en KL verdwenen. Lang leve onze formule-1 fanaat taxichauffeur, die ervoor zorgde dat we netjes in het vliegtuig zaten en niet veel later in Pnomh Penh, Cambodja, landden.

De 'official taxi' op het vliegtuig bleek een open tuktuk, die ons in zo'n half uurtje naar ons hotel sjeesde. Meteen een goede indruk van de hoofdstad, die weer zo totaal anders is dan andere steden die ik in Azië gezien heb. De dag daarna was er een van gruwel en depressie maar ook van blijvende indrukken die het land en de mensen voor de rest van ons verblijf in een nieuw licht wierpen: we zijn naar het S-21 Genocide Museum en naar de verdergelegen Killing Fields geweest. Iedereen zou met eigen ogen moeten zien wat zich hier heeft afgespeeld tijdens het regime van de Khmer rouge onder Pol Pot, hopelijk herhaalt dit zich nooit meer...

Verder: boottochtje dat paranoia begon maar zoals gebruikelijk weer met veel gelach eindigde, chillen bij ondergaande zon voor het royal palace, een toilet in een willekeurig winkeltje bezetten en daarna een duur armbandje kopen om van je schuldgevoelens af te komen, eten aan de riverfront en vroeg naar bed.

Want volgende dag: vroeg op voor de busreis naar Siem Reap. Onderweg kakkerlakkenhapjes gezien (maar voor de veiliger bananenchipjes gekozen) en bij het zwembad van ons nieuwe leuke hotelletje gezeten en daar de zon alweer snel onder zien gaan. Wederom vroeg naar bed want...

De volgende dag voor 5 uur (ja, VOOR 5 uur) 's ochtends al opgestaan voor een paardrijtocht met de de paardjes van de Happy Ranch. Al 10 jaar niet meer gereden, maar net als fietsen blijk je het gelukkig niet zo snel te verleren. Het was GEWELDIG! Stappend door kleine dorpjes en galopperend door uitgestrekte velden en in Pauline's geval kan nog worden toegevoegd: zwemmend door vieze slootjes haha. In de namiddag met een zadelpijn waar van hier tot Timboektoe met een tuktuk naar de tempels gereden. W-O-W, zo heb ik ze nog niet gezien, geen wonder dat Angkor Wat een van de zeven wereldwonderen is. Daarna nog iets gegeten in een vlindertuin en voor de verandering maar weer eens vroeg naar bed want...

De volgende dag stond een hele dag tempelen op het programma. Hoogte- danwel dieptepunt was de lange tocht door de jungle op het heetst van de dag, op zoek naar een waterval die opgedroogd bleek en een tempel die niet zo indrukwekkend was als de anderen, maar as usual weer erg veel lol gehad, met name toen Pauline de hele vlinderpopulatie in de jungle van streek maakte! Ook hebben we de beroemde Steep Temple beklommen. Aan het einde van de dag weer geëindigd in Angkor Wat om daar de zon onder te zien gaan.

Toen zat het er alweer op. Terug in Bangladesh hebben we echter niet stilgezeten. De killing fietstocht was heel bijzonder en de twee-daagse trip naar Srimangal in het noorden van Bangladesh idem dito.

Srimangal is het thee-paradijs van Bangladesh. De theetuinen maken een schitterend landschap en we hebben unieke thee met 5 lagen gedronken. Ook nog mooi uitzicht over een natural lake gehad met India aan de horizon. De volgende dag, tsja...ik ben blij dat ik er nog ben om het na te vertellen. Het Lawacharra National Park huisvest namelijk honderden giant wood spiders of hoe die krengen dan ook heten, ze zijn in ieder geval GIGA en niet te vergeten DODELIJK. Op het programma stond een tour van 2 uren dus ik dacht me daar wel doorheen te kunnen bikkelen. Echter, iets anders uit het programma bleek geschrapt dus onze gids heeft ons uiteindelijk 6 uur lang door het Dodelijke Bos geloodst. De schatigge aapjes en de lieve mensen in de dorpjes maakten een en ander goed, maar ik was enorm opgelucht toen ik veilig in de auto zat. Die nacht alleen maar over spinnen gedroomd, in ons houten eco cottage met gaten in de grond dus alles is mogelijk...'s Ochtend opgestaan met 4 teken in mijn lijf geklemd, blugh! Oh ja, door de spinnensensatie zou ik bijna vergeten dat we ook nog wetlands hebben bezocht, natuurlijk wat winkeltjes hebben geplunderd (Plien heeft een schommelstoel gekocht voor haar toekomstige kind die nu nog steeds in mijn gang staat) en zielige beestjes in een dierentuin gezien. Zowel de heen- als terugreis ging per trein, ook een verrassende ervaring!

Voor mij is de orde van de dag weer aangebroken. Werk (succesvolle Koninginnedagreceptie achter de rug), maar vooral ook leuke dingen doen. Zo stond afgelopen weekend een Piraten Murder Mystery Dinner op het programma met vrienden en collega's en afgelopen zondag had ik mijn debuut op de catwalk voor een (amateur) modeshow tijdens Europe Day hihi :-)

Tussen de bedrijven door al veel geregel voor de volgende plaatsing, maar zoals ik al zei: nog even zo veel mogelijk genieten van de tijd die ik hier nog heb!
Dikke kus, Jennifer

De vijf hoofdregels voor autorijden in Dhaka:

2010-02-08T16:56:00.005+03:00

1. Hou te allen tijde beide ogen op de weg and één hand op de claxon.

2. Groen betekent gaan, oranje betekent niets, rood betekent stoppen behalve als je haast hebt.

3. Hou veilige afstand van andere bewegende motorvoertuigen om botsing te voorkomen. Twee centimeter is genoeg.

4. Er bestaat niet zoiets als een rijbaan.

5. Rij altijd met groot licht zodat je tegenligger uit de weg blijft (en enige seconden verblindt is).

Mama in Bangladesh Version 6.0 - Featuring Bali!

2010-01-26T16:21:00.003+03:00

De perfecte oplossing voor de luie blogger: je steelt gewoon het e-mailverslag van je moeder. Ik sluit me volledig aan bij alles wat hieronder volgt :-)

16 januari op weg naar Bali. Eerst een tussenlanding gemaakt in Kuala Lumpur waar we een overnachting hadden in het airport hotel. De kosten per nacht waren 10 euro dus dat kon er nog wel vanaf. We kwamen er al snel achter dat dat op 1 euro per vierkante meter kwam (inclusief badkamer en wc). De een moest naar buiten als de ander naar het toilet moest. Het was een soort kamertje voor kaboutertjes en aangezien we met twee grote lege koffers,twee trolly's en twee flinke handtassen gewapend waren, kun je je misschien wel voorstellen dat dit weer met de nodige slappe lachbuien gepaard ging. Ik heb nog geprobeerd foto's te nemen maar zelfs met de buitendeur open krijg je er alleen een stuk muur op.

De volgende ochtend was het dan zover, we vliegen naar Bali! We vliegen met Air Asia want dat was de goedkoopste en we blijven natuurlijk wel Hollanders he? Door de lage prijs krijg je niks aan boord maar je kan wel snackies van tevoren bestellen. Jen had voor iedere vlucht een hotdog aan laten rukken. Die smaakte de eerste keer prima maar nu kreeg ik hem als ontbijt en het waren volgens mij dezelfde dogjes als de eerste vlucht en duidelijk voor de tweede keer opgepiept. Het droge gevaarte voor de helft naar binnen gewurmd om de tijd te doden want natuurlijk voor die prijs ook geen entertainment aan boord. Maar als je voor 350 euro een retourtje Bali hebt mag je eigenlijk nergens meer over zeuren toch?

Op Bali aangekomen stond de door Jennifer geregelde chauffeur ons al op te wachten om ons naar het plaatsje Amed te brengen. Drie uur rijden door wonderschoon Bali! We kwamen terecht in een schattig luxe villaatje en ik had het idee dat Hans en Grietje onze buren best eens konden zijn. Het is een soort van mix tussen de Efteling en de mooiste natuurfilm die ik ooit gezien heb alleen dit is echt! De mensen zijn op Bali zo vriendelijk dat ik een paar dagen nodig had om mijn Hollandse wantrouwen kwijt te raken. We hebben beeldschone wandelingen gemaakt dwars door de rijstvelden in de ondergaande zon en de kippenvelgraad was ongelooflijk hoog.

AMED

Na drie nachten door naar Ubud. Het hart van Bali. Alweer zo'n geweldig huisje!
's Ochtends op je eigen terrasje met een bak koffie en het idee dat je midden in de jungle zit. Natuurlijk weer prachtig mooi maar hier is het wat drukker. Ellendig veel leuke winkeltjes en we hebben er dan ook alles aan gedaan om Bali uit de recessie te trekken. Een dansvoorstelling bijgewoond in een tempel en weer genoten van het veel te lekkere eten hier. Volgens mij kom ik 1 kilo per dag aan wat weer een mooi excuus is om te winkelen. En we zijn wezen raften (wildwater varen in een rubber bootje). Jen viel haast om toen ik zei dat dat me wel leuk leek. Ze had het niet eens voor durven stellen om me te sparen maar the new me durft alles. Een geweldige ervaring en na een uur roeien en klutsen wilde ik eigenlijk stiekum gewoon nog wel een keertje en mocht het nog wat ruiger!

's Avonds in de zonsondergang op een olifant gereden die we daarvoor mochten voeren en knuffelen. Daarna een diner in het olifantenpark. Onder de palmbomen heel romantisch verlicht en met overal de silhouwetten van fanten om je heen. Een soort Ben hur maar dan zonder geweld. Of toch meer Ali Baba zonder rovers.

UBUD

De volgende dag zouden we alweer naar de volgende lokatie vertrekken maar niet zonder eerst een spa treatment van twee en een half uur. Gemasseerd en met perzikvelletjes van de scrub op weg naar Kuta.

Kuta is echt een toeristenplaats met veel Australische surfers die als macho haantjes massaal aanwezig zijn. We hadden een mooi driesterren hotel geboekt en toen we daar aankwamen waren er problemen met onze kamer. De electriciteit deed het niet werd ons verteld. We werden geüpgrade naar een mooi 4 sterren hotel en kregen daarbij gratis vervoer naar de luchthaven. Nou daar konden we mee leven hoor! Prachtig hotel met verschillende zwembaden en restaurants, prima geregeld!

Nou hadden we al aardig geshopt en waren flink bezorgd over het aantal kilo's maar hier moet je gewoon nog even een rondje maken. Nou lekker dan, de tasjestoren in de kamer werd werd onrustbarend hoog! Het is zo geweldig in de winkeltjes. Iedereen komt een praatje met je maken en als je niks koopt geeft het gewoon niet.
Dan bedanken ze je ervoor dat je in ieder geval even in hun shoppie geweest bent.
Als je zegt dat je het eiland geweldig vind krijg je ook een welgemeend thank you want ze zijn er heel trots op.

We hebben ook hier weer vreselijk genoten en gingen met pijn in het hart naar het vliegveld. We moesten om 6 uur 's morgens vliegen en daar kwam de hotdog weer. We hebben nog even overwogen om het ding te veilen maar uiteindelijk toch maar bedankt voor de eer. Keurig op tijd geland in Kuala Lumpur waar we nog 5 uur moesten wachten op het volgende vliegtuig. Snel in een taxi gesprongen en naar het centrum geraced waar we precies 1 uur hadden om van onze verslaving af te kikken. Met een volle taxi weer terug en op naar Dhaka. Nu in een wat ouder en viezer vliegtuig want Bengalen zet je niet in je nieuwste modelletje aangezien dit binnen een half uurtje volledig uitgewoond is. Nu zijn we weer terug in Dhaka.
Morgenavond kook ik nog een keertje een rijsttafel voor de hele club en donderdag weer op naar Holland. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit toch wel een van de mooiste vakanties ooit was op zonnig, schitterend Bali en ik kan iedereen aanbevelen om deze reis boven aan het verlanglijstje te zetten.
Mary, 26 januari 2010

Tot de volgende keer :-)
Liefs, Jen

Holy cow...

2009-11-28T05:08:00.004+03:00

Vandaag is Eid-ul-Azha, oftewel het jaarlijkse massale offerfeest. Dat Ibrahim (Abraham) bereid was zijn zoon te offeren voor Allah maar in plaats daarvan een dier het loodje moest laten leggen, wordt hier nog ieder jaar groots gevierd. En op een bevolking van zoveel miljoenen mensen is 'groots' een niet te onderschatten woord. De straten staan vol met koeien en schattige geitjes, sommige versierd met kleurrijke slingers en versiersels. Ze lijken me allemaal even wanhopig aan te kijken...ik kan er niet zo goed tegen dit jaar. Misschien hypocriet want ik lust wel een stukje vlees en heb echt niet de illusie dat wat ik in mijn mond stop - zeker hier in Bangladesh - allemaal aan een prettig einde is gekomen. En op zich is het principe wel oké, in ieder geval het feit dat men een substantieel gedeelte af moet staan aan armere mensen. Maar toch...zit niet echt te wachten op al die barbaarse slachtingen zo op m'n stoep. Zelfs met muziek hard aan, ontkom je niet aan het verschrikkelijke geluid van koeien die langzaam in hun eigen bloed verdrinken.

Hmpfz :-(

Nou goed, over op leukere dingen. Vorige week weer een nieuw stukje Bangladesh ontdekt vanaf een oer-Hollands vehikel: de FIETS!

Op een vrijdagse namiddag zijn we met de auto naar Manikganj gereden, een district linksboven Dhaka. Onderweg nog even een stop gemaakt bij het nationale monument in Savar. Natuurlijk kwamen er weer hele massa's op ons afstromen en werden de mobieltjes in je gezicht geduwd om de witneuzen te vereeuwigen. Niemand kent hier het concept 'personal space' (jeweetwel, die zoveel cm ruimte die een mens om zich nodig heeft om je niet ongemakkelijk of benauwd te voelen) dus ik vond het wel lekker om even later weer in de auto te klimmen.

"This is a mans world"

Vervolgens ergens gegeten en overnacht, om vervolgens de volgende ochtend vroeg op de fiets te stappen.

Onze eerste stop was bij een steenfabriek.

Daarna naar een oud paleis...

(die leven na vandaag vast niet meer...)

De dag vloog voorbij en aan het eind van de dag met een pijnlijk achterwerk en moe maar voldoen in m'n bedje gekropen. Dat er nog maar veel van dit soort dagen mogen volgen....

Voor nu, 'Eid Mubarak', happy killing allemaal!

Liefs,
Jennifer

Jaar 2 in Bangladesh

2009-11-10T14:21:00.016+03:00

Ik bedoel niet het jaartal 2, hoewel dat in sommige opzichten in Bangladesh best toepasselijk zou zijn...Waar ik op doel is mijn tweede jaar in Bangla-land, want - schande! - ik heb al ruim een jaar niets meer geschreven op deze blog.

Een excuus voor het lange uitblijven heb ik niet echt. Het leven wordt hier namelijk nooit saai, het is een te apart land om ooit te kunnen spreken over een sleur. Maar daar waar mijn verhalen in het begin nog gingen over een tripje naar de supermarkt en een etentje op de Dutch Club heeft dat inmiddels niet echt hoge blogwaarde meer denk ik :-) Bovendien is het afgelopen jaar simpelweg ontzettend druk geweest. Zowel op het werk als privé waardoor contact met het thuisfront er vaak behoorlijk bij is ingeschoten (sorry sorry!).

Wat me weer aan het schrijven gezet heeft, is dat de jaarlijkse stoelendans bij BZ weer is begonnen. Ook voor mij is de tijd weer aangebroken om uit te kijken naar een nieuwe plaatsing. En dat gaat gepaard met ZEER gemengde gevoelens. Spannend om een nieuw avontuur tegemoet te zien maar verdrietig om te bedenken wat ik hier straks allemaal achter laat. Mijn eerste eigen woning, vrienden, collega's en alle leuke dingen die dit gekke land met zich meebrengt. Sterker nog, zelfs de irritante dingen zie je ineens weer in een ander licht...de dingen waar je je soms scheel aan kunt ergeren, maken Bangladesh tegelijkertijd tot wat het is, en dat maakt het subsequently weer bijzonder (ja heel fout zo'n Engels woord tussendoor, maar ik kom even niet op een goed Nederlands alternatief :-)). Ik ben al een aantal keer benaderd door secretaresses die meer informatie over Dhaka wilden en iedereen die ik spreek hangt aan het eind van het gesprek tevreden op en zet het meteen op haar voorkeurslijst. Ik hoop dat niemand straks van een koude kermis thuiskomt want er zijn ook genoeg mensen die het hier helemaal niet zo denderend vinden, maar ik kan mijn enthousiasme maar moeilijk temperen. Het is nou eenmaal 'thuis'.

Door op het moment zoveel vooruit te moeten blikken, kijk ik automatisch ook weer even achteruit. En het is toch wel speciaal...in het laatste jaar heb ik mooie vakanties gemaakt naar Maleisië (met Sarah, mijn beste vriendinnetje hier) en Thailand (met mama die nu al 5 keer in Bangladesh is geweest! Vast een record van mamabezoeken aan BD hihi) maar het zijn toch vooral de dagelijkse ervaringen in Bangladesh die ik allemaal in mijn rugzak stop en voor de rest van mijn leven zal meeslepen naar de andere plekken die nog komen gaan.

Mijn 'verlanglijstje' voor vervolgplaatsingen is inmiddels ingediend dus mijn lot ligt in handen van de personeelsdienst bij BZ. Het duurt nog zeker tot maart volgend jaar tot ik weet wat de volgende uitdaging wordt en tot die tijd ga ik gewoon nog HEEL VEEL genieten van het leven hier. Ik beloof er weer vaker over te zullen schrijven!

Liefs,
Jennifer

MALEISIË

THAILAND

Een geheel aan botsingen, hindoe-praktijken, mangrovewoud en een hoop bergen

2008-10-09T06:43:00.011+03:00

Tsja de titel is niet erg samenhangend en ik vrees de rest van dit specifieke blogje ook niet. Ik heb de afgelopen twee maanden een paar keer ingelogd en elke keer een stukje geschreven. Zo krijg je dus een ratjetoe aan verhaaltjes, maar ik kan er een mooie draai aan geven door te zeggen dat dat precies de chaotische levensstijl in Bangladesh weerspiegelt! Nou, daar gaan we dan.

Zo, de zomer is weer voorbij. In Nederland reden genoeg om met een chagrijnig hoofd je regenpak weer uit de kast te trekken want er staat weer een somber, nat en grauw seizoen voor de deur. Hier werkt het een beetje omgekeerd: het regenseizoen is voorbij en nu breekt de lekkerste periode van het jaar aan, droog en comfortabel warm. Niet om het in te wrijven hoor ;-)

Naast de temperatuur blijft ook het verkeer in Dhaka iets waar je niet over uitgepraat raakt. Je raakt niet zo snel verveeld met de oneindige reeks 'onkundigen' (ik probeer het diplomatiek uit te drukken) in het verkeer hier. Wie geeft ze ongelijk...er is toch ook helemaal geen lol aan om je aan de regels te houden? Nee, liever snijden we iedere bocht af, liever rijden we tegen de richting in, liever persen we onze bolides tussen het overige verkeer als het stiekem eigenlijk helemaal niet past, liever rijden we altijd met groot licht zodat we de tegenstanders verblinden en liever halen we überhaupt ons rijbewijs niet want ach, dat laten we maken voor een paar takas! En zo kan het je dus gebeuren dat je twee keer in één week een aanrijding hebt.

De eerste keer besloot een fijne medeweggebruiker zijn auto in mijn zijkantje te parkeren. Wellicht dacht hij dat hij in een botsauto op de kermis zat. Want het is toch best opmerkelijk dat je wat extra gas bijgeeft als je ziet dat het niet past toch? De tweede keer sprong het stoplicht op groen en iedereen trok op. Het vrachtwagentje voor mij ook, maar die besloot na twee seconden om onbekende redenen ineens op de rem te staan en toen zat Jennie pats-boem op het achterkantje. Enne...ja, dit laatste incident was dus stiekem ook een beetje mijn schuld maar dat vertellen we niet verder.

De schade van het eerste incident was behoorlijk en is na enig gesteggel door de eigenaar van de auto vergoed. De deuk in mijn bumper van de tweede crash zit er nog maar is niet zo heel goed zichtbaar. Omdat het redelijk voorspelbaar is dat meer van dit soort gevallen zullen voorkomen, heb ik ten behoeve van de efficiëntie maar besloten de auto eens per x-aantal maanden naar de garage te brengen. Een soort periodieke uitdeuk-beurt dus in plaats van een APK-keuring (een begrip dat hier uiteraard geheel onbekend is).

Dhaka is weer volgestroomd met een hoop leuke enthousiaste nieuwelingen en de feestjes en andere happenings komen weer helemaal van de grond. Een van de hoogtepunten van afgelopen tijd was de viering van Durga Puja. Een week lang staat in het teken van dit hindoe-feest. Ondanks het feit dat vrijwel de gehele bevolking moslim is, kun je bijna niet om Durga Puja heen want het is kleurrijk, levendig en uitbundig. Met een groepje vertrokken we richting Old Dhaka waar lokale collega's van Steven ons opvingen en ons de rest van de avond hebben rondgeleid door mooi verlichte straatjes met kleurrijke tempelachtige constructies en veel muziek en gedans. Al bij de eerste tempel waar we aankwamen werden we het podium opgesleurd en toegejuichd door de menigte. Mocht je ooit willen weten hoe het voelt om als Madonna door het leven te gaan, kom je met een tripje naar Bangladesh waarschijnlijk het dichtst bij deze ervaring...We zijn even bij een dansleraar thuis geweest en buiten op straat deden zijn studentes hun best om ons wat van de traditionele bewegingen bij te brengen. We hebben een stuk of vijf opgezette tempels bezocht en werden overal warm onthaald. Wat dat betreft kunnen de Nederlanders nog iets van de Bengalen leren: de gastvrijheid is hier ongekend.

-------------------------------------------------------------------------------

Zo! Inmiddels is Marianne aangekomen in Dhaka. Weinig tijd om bij te komen, want nog dezelfde dag stond onze trip naar de Sundarbans gepland. Met een groepje gezellige Leute (op de foto van links naar rechts: Albertine, Michiel, Nanou, Kees, Larissa, Jarl, Marianne et moi --> courtesy to all voor de foto's die volgen) verzamelden we om 6 uur 's avonds op het vliegveld voor onze binnenlandse vlucht naar Jessore, in het zuiden van Bangladesh.

Met een klein vliegtuigje stonden we al binnen 40 minuten op het vliegveld in Jessore. Een busje bracht ons en de rest van de groep in de twee uur die volgden naar de stad Khulna, onze opstapplaats voor de MV Aboshar. Het was inmiddels behoorlijk laat en nadat de gids ons had verteld dat we de volgende dag al om 6.30 uur aan het ontbijt moesten zitten, hebben we ons allemaal maar snel hutwaarts gehaast.

De eerste dag bestond voornamelijk uit varen, varen, varen richting de Sundarbans, het grootste mangrovewoud ter wereld dat grotendeels in Bangladesh maar ook gedeeltelijk in India ligt. We lanceerden ons op het zonnige dek en kwamen al zonnend, lezend, kletsend en relaxend de dag prima door. 's Avonds werden de eerste flessen wijn geopend, maar laat werd het wederom niet want we moesten krankzinnig vroeg op.

De volgende dag begon de actie pas echt. In het ochtendgloren in onze jungle-outfits het woud in gegaan. Wat volgde was twee uur door de enkelhoge modder ploegen. Dat is geen succes als je schoenen twee maten te groot zijn, dus het duurde nog geen 5 minuten voordat Jennie - floep - voluit platging in de modder. Het was erg nuttig voor de camouflage, ik ging geweldig in mijn omgeving op...Ik was zo geconcentreerd om die achterlijke houten dingetjes in de grond (waar de bomen zich van voeden blijkbaar) te ontwijken, dat ik 2 uur lang naar de grond heb lopen turen en dus niet echt tijd had om tijgers of andere sensationele National Geographic achtige beesten te spotten.

Na een ontbijt terug op de boot zijn we aan de wandel gegaan richting het strand. Het is al zeker een jaar geleden dat ik strand heb gezien en het was HEERLIJK! De Sundarbans zijn totaal verlaten, dus je kon gewoon in je bikini/zwembroek paraderen zonder hordes conservatieve Bengalen te shockeren.

Later die dag nog een rondje fluisterboot. Die in Spijkenisse is er niets bij...

De volgende dag stonden we zo mogelijk nog vroeger op zodat we de zonsopgang konden zien vanaf de fluisterboot. Later die dag stopten we bij een kleiner strandje waar we een modderbad genomen hebben. Gratis en voor niks :-)

Albertine heeft trouwens een leuk kort filmpje op haar weblog geplaatst van de trip: http://www.appieoplocatie.blogspot.com/
Na nog een laatste tochtje op de fluisterboot hebben we gebarbecued op de boot en toen waren we inmiddels alweer richting Khulna aan het varen, waar we de volgende middag aankwamen. Het waren vier heerlijk relaxte en gezellige dagen, een goed begin van de vakantie!

------------------------------------------------------------------------------------

Één dag in Dhaka. Dat is wat we hadden voordat het volgende vliegtuig alweer in de startblokken stond: dat naar Nepal! Slechts een uurtje vliegen en je staat met je hele handeltje in Kathmandu.

Zodoende. Binnen een uurtje stonden we dus, met ons hele handeltje, in Katmandu :-)

Dag 1. We hebben onze spullen gedumpt in het hotel en zijn meteen de toeristische wijk Thamel ingedoken. Wat volgt is een 2-uur durende speurtocht naar een ATM-machine door de kleine, drukke kris-kras straatjes van Kathmandu. Prima dus om je te oriënteren op alle prullaria die je gaat kopen nadat je eindelijk geld hebt kunnen pinnen...Katmandu is druk, krap, warrig, stoffig en enorm vervuild. Het heeft bijna iets weg van Dhaka, behalve dan dat er een levendige internationale sfeer hangt, waarschijnlijk vanwege het grote aantal toeristen. 's Avonds gaan we een heerlijk hapje eten en als toetje eten we de typische Nepalese momo's. Yummm! De mensen zijn hier enorm vriendelijk, alleen al de manier van hallo zeggen stemt een mens vrolijk: "Namaste". Dat betekent volgens mij zoiets als "ik groet het goddelijke in jou". In andere woorden "hallo godin!", wat toch best aardig is nietwaar?

Dag 2. Op naar het reisbureau. Het aardige mannetje dat er werkt helpt ons alle wensen in één week te proppen. Morgen gaan we op pad! Maar eerst nog even onze shopexpeditie in Thamel afronden. Ik maak me de kunst van het afdingen eigen. Hoewel...ik dacht een goede deal te maken door van 4500 roepies naar 3000 roepies te gaan voor een grote kashmir sjaal. Die illusie gaat 5 minuten later het raam uit als een verkoper in een andere winkel voor vrijwel dezelfde sjaal als beginprijs 1500 roepies heeft. Oh well, ik doe ook maar m'n best.

Dag 3. Al om 7 uur 's ochtends zitten we in de bus richting Chitwan. De tocht duurt zo'n 6 uur en het is schitterende rit door de bergen.

Omdat we een tweetal blonde toeristen zijn, stappen we uiteraard verkeerd uit. Bij het eindstation wordt ons verteld dat we al een behoorlijk stuk eerder uit hadden moeten stappen. Het resultaat: Jennie en Marianne in een legertruck (tsja een taxi was blijkbaar niet voorhanden), terugsjezend richting eigenlijke bestemming. Het duurde nog zeker een uur voordat we eindelijk in een bootje zaten, de oversteek makend naar het wildlife park Temple Tiger. We weten niet wat we zien als we aankomen: we mogen overnachten in geweldige houten lodges, letterlijk midden in de jungle. Nog geen uur later zitten we ineens op de rug van een olifant voor een tochtje door de omgeving en die Napelese dieren pakken het toch iets beter aan want we zien in 5 minuten meer wildlife dan in 4 dagen Sundarbans. Herten, neushoorns, apen...Wowie dit is echt zooooooooooo super! Ik wil ook een olifant. Al hobbelend op Dumbo's achterste zien we de zon ondergaan en terug op het base camp zitten we nog even bij het vuur na te genieten.

Dag 4. De vroege ochtend brengen we wederom door op de rug van een olifant en hoewel dit keer alle beestjes nog liggen te slapen, is de zonsopgang werkelijk schitterend. Na het ontbijt vertrekken we op jeepsafari. Nog steeds die verrekte Bengaalse tijger niet gezien, maar hij heeft wel heel verse sporen voor ons achtergelaten. Dan maken we een korte boottocht en spotten een krokodil. See you later alligator / In a while crocodile en dan stappen we de jeep weer in. Na de lunch krijgen we een heuse 'elephant briefing', mogen we Dumbo voeren en bovendien een babyfantje zien.
Ergens in de tussentijd ben ik bruut aangevallen door een bloedzuiger. Hoe durft 'ie...het schijnt dat iets in hun speeksel je verdooft, waardoor je ze niet voelt. Naar idee en ik was dus ook lichtelijk paranoia toen er een wandeltocht op het programma stond. Tel daarbij op dat we allemaal een stok kregen ter bescherming en drie verschillende uitleggen: wat te doen als je wordt aangevallen door een neushoorn, een tijger en een beer. Na drie seconden haalde ik alle tactieken al door elkaar, dus de eerste paar minuten van de tocht liep ik niet echt lekker op m'n gemak. Ik haalde me een anecdote uit de Lonely Planet voor de geest van een Nederlander die op deze tocht ineens oog in oog stond met een tijger. Fijn hoor. Uiteindelijk was er natuurlijk niets bijzonders aan de hand en hebben we gewoon een hele leuke tocht door de jungle gemaakt. Boe, het zit er alweer bijna op hier.

Dag 5. In de mystieke ochtendmist rijden en varen we terug naar het vasteland van Chitwan, waar we met een bus naar onze volgende bestemming rijden.

Ik vraag me af of de fijne meneer die de bus bestuurt zijn rijbewijs heeft, want we scheuren door alle haarspeldbochten alsof het een Formule 1 parcours is. En dan staan we ineens in Pokhara. Het doet aan als een hippiestadje, ik verwacht hier alleen maar levensgenieters met dreadlocks en Bob Marley op de radio. De koeien slenteren nogal droog langs de winkels alsof het allemaal maar de normaalste zaak van de wereld is. Ik vind het leuk hier :-)

Dag 6. We zitten inmiddels zo in het patroon van vroeg opstaan dat we niet eens meer kúnnen uitslapen. Al vroeg slenteren we door de straatjes van Pokhara en ontbijten op een zonnig terrasje met uitzicht over een groot meer omringd door bergen. Jeweetwel, het goede leven enz enz. In de vroege middag lanceren we ons in een roeibootje en lanterfanten een tijdje op het schitterende Phewa Lake. Omdat het later in de middag bewolkt is, schrappen we onze lichte trek door de bergen en relaxen we met een boek en lekker eten.

Dag 7. Jeetje. We zitten alweer in de volgende bus, retour naar Kathmandu. Bij aankomst worden we blij verrast door de hektiek en versieringen op straat. Het is de vooravond van 'Diwali', Nieuwjaar voor de hindoes. Deze avond is het festival van de lichtjes, want de godin van de welvaart komt langs bij een ieder die zijn huis en winkel op geschikte manier heeft verlicht en versierd voor haar komst. Op straat treffen we vuurwerk, muziek, uitbundige mensen en vooral veel lichtjes in alle kleuren van de regenboog. Onze laatste avond in Nepal brengen we dus door in de straten van Kathmandu, oneindig slenterend tussen dit kleurrijke tafereel.

Dag 8. Nog een paar uurtjes te gaan voor onze vlucht richting Dhaka vertrekt. We springen nog even snel in de taxi om Durbar Square te aanschouwen, een groot plein vol met tempels. Het afdingen is inmiddels een sport geworden: ik koop een handgemaakt gitaartje voor 500 roepies terwijl de vraagprijs 4500 is. Marianne maakt de ochtend nog iets levendiger door zo van de treden van een heilige tempel te kukelen en middenin een baal met groenvoer te landen *schater*. Als ware ramptoerist sta ik er plaatjes van te schieten bij het leven. Niet veel later gaan we op weg naar het vliegveld, want onze reis zit er helaas op. Nepal was GEWELDIG!

Jeppa. Inmiddels ben ik terug in Dhaka en is Marianne alweer in Nederland. We hebben in Dhaka nog een korte tocht door het oude centrum gemaakt en toen was de vakantie toch echt voorbij. Maar geen geklaag natuurlijk: ik ben weer helemaal opgeladen met een nieuw avontuur in de pocket! Superlatieven tekort dus ik brei er maar een abrupt einde aan.

Veel liefs,
xxx Jennifer

Ik leef nog!

2008-08-15T09:25:00.003+03:00

Oeps...de laatste update was op 30 maart. Als ik mijn laatste bericht teruglees, kan ik niet geloven dat die belevenissen alweer vier maanden achter me liggen. De tijd in Dhaka gaat snel, sneller dan in de rest van de wereld lijkt het soms. Want ondertussen is het 15 augustus en dat betekent dat het precies één jaar geleden is dat ik vanuit Amsterdam vertrok naar deze uithoek van de wereld om een nieuw leven te beginnen. Het was een bewogen jaar met veel ‘ups’ maar ook zeker een aardige selectie ‘downs’, maar als ik zo digitaal door mijn verhaaltjes en foto’s blader, verschijnt er toch altijd weer een dikke vette glimlach op m’n gezicht, simpelweg voor het feit dat ik dit allemaal meemaak. Hoewel ik af en toe heerlijk kan chagrijnen en kan vitten op alles en iedereen hier, heb ik toch echt m’n hart wel een beetje verloren aan dit gekke land.

Goed, even ‘rewinden’ dan maar. De hele maand april stond in het teken van de voorbereidingen voor de Koninginnedagreceptie, hét evenement van het jaar. Met zo’n 700 genodigden kun je je voorstellen dat er aardig wat bij de organisatie komt kijken en voor mij was dit op werkvlak dan ook wel de grootste uitdaging en absoluut het hoogtepunt van het afgelopen jaar. We begonnen de ochtend al vroeg met een ontbijt in de ambassadetuin (inclusief een loterij met cadeautjes voor de lokale staf) zodat er een instructie gegeven kon worden voor later die avond. De rest van de dag vloog voorbij het zetten van puntjes op i en ’s avonds verzamelden we allemaal in het Radisson Hotel, die we schitterend hadden gedecoreerd in Nederlandse stijl (helaas weinig foto’s gemaakt…) en waar de Nederlandse hapjes al klaarstonden. Het was al met al een zeer geslaagde avond en we hebben volgens mij een aardig staaltje teamwork neergezet als ambassade!

In de periode die daarna volgde is er niet veel sensationeels gebeurd, het gebruikelijke werk werd hervat en het alledaagse leventje bracht weinig noemenswaardige gebeurtenissen met zich mee want er stonden geen spectaculaire uitstapjes of anderszijds op de agenda. Een behoorlijk aantal gezellige etentjes en feestjes, dat wel. Dat maar duidelijk mag zijn dat van verveling hier nog altijd weinig sprake is :-) In de tussentijd heb ik mijn Bangla-examen gedaan, de beginnerscursus is met goed resultaat afgerond! Daarnaast ook begonnen met salsa-lessen en inmiddels doe ik ook drie keer per week aan yoga, dus we blijven lekker in beweging, ying yang en zen en all that jazz. Goed bezig!

Een week voor mijn zomerverlof naar Nederland kreeg ik te horen dat ik toch echt moest verhuizen. Dat bracht nog behoorlijk wat geregel met zich mee voor mijn vertrek en ik zag als een berg tegen het hele gedoe op. Maar toen mijn vakantie was aangebroken, kon ik dat allemaal even laten voor wat het was en dus stapte ik half juni op het vliegtuig richting Holanda. Ik was er wel aan toe, eventjes terug naar de normale beschaving en een vertrouwde omgeving met vrienden en familie. Weer even met beide voeten op de grond en je realiseren dat het absurde leven hier niet zonder meer ‘gewoon’ is, want zo dreig je er wel over te gaan denken als je een tijd niet buiten Dhaka komt!

Nou moet ik eerlijk bekennen dat de reis naar Nederland nou ook niet echt representatief voor het ‘normale’ leven is. Wat een luxe en verwennerij! Eerst in de watten gelegd in de business class van Bangladesh naar Maleisië, waar ik om 6 uur ’s ochtends aan zou komen en om 11 uur ’s avonds pas weer door zou vliegen. Expres gedaan, want zo had ik dus een hele dag om Kuala Lumpur onveilig te maken. Sanne, de vriendin van een collega van me, zat op dezelfde vlucht dus ik had een gezellige reisgenoot. In KL kregen we een luxe kamer in het Sheraton toegewezen. Na een paar uurtjes bijslapen en een heerlijk ontbijtbuffet gingen we samen de stad in. De Petronas Towers moesten natuurlijk aanschouwd worden (eens de hoogste gebouwen in de wereld, inmiddels volgens mij al lang weer ingehaald door een ander Aziatisch bouwwerk) daarna doken we Chinatown in. Sanne voelde zich niet zo lekker en hield het na wat onderhandelen op de markt voor gezien. Voor mij een goede gelegenheid om nog even een van de vele winkelcentra in te duiken. Nou ja, even…Al wekenlang had ik visioenen van een winkels-plunderende-ikke (tsja, na maanden van onthouding…doe mij maar een shopsessie in plaats van die bruine boterham met kaas hoor) en ik ben dus ook finaal losgeslagen bij de aanblik van al die moderne winkels. De eerste buit was binnen! Aan het einde van de dag had ik er behoorlijk wat kilometers opzitten, dus even de voetjes laten weken in bad en daarna met Sanne van het heerlijke buffet in het hotel genoten. Daarna weer het vliegtuig in, bestemming Amsterdam. Zo mogelijk nog luxere stoelen in business class en ik heb de nachtvlucht vrijwel geheel in ‘bedstand’ doorgebracht….het goede leven zeg maar.

Petronas Towers

Business class is geen straf

Winkelcentrumpje...

De vier weken die volgden zijn in een vingerknip voorbij gevlogen. Naast veel etentjes en ‘catching up’ met familie en vrienden stonden er nog een aantal gezellige trips op de planning. Met Kiek en Sil met de boot naar Newcastle, met een club hysterische meiden een weekend naar Antwerpen en met m’n moeder nog een gezellig weekendje Valkenburg/Maastricht. Het zal geen verrassing zijn dat ik op alle locaties flink m’n slag heb geslagen. De lege koffer van de heenweg ging uiteindelijk met 32 kilo en bijna uit z’n voegen barstend weer op de bagageband. Ik zeg: missie geslaagd.

Ook op de terugweg had ik bijna een volle dag een stop in Kuala Lumpur en ook dit keer heb ik weer met volle teugen genoten van alle luxe, dit keer in de wetenschap dat het voorlopig weer even over was met de verwennerij! Nog even mijn trolley volgeladen met wat laatste aankopen en toen was het toch echt tijd om het laatste stukje naar Dhaka af te leggen.

Eenmaal terug in Dhaka had ik weinig tijd om te sippen over het afscheid van familie, aangezien m’n moeder een dag daarna alweer op de stoep stond om me te helpen met de verhuizing. Cadeautje van oma (duizendmaal dank!!!). De dag dáárna stonden de verhuizers al op de stoep en in de week die volgde hebben we echt bergen met werk verzet. Of laten verzetten, want dat kan ook erg goed in Bangladesh voor een paar stuivers :-) Hoewel ik heel erg tegen de verhuizing opzag, ben ik superhappy met het eindresultaat. Sterker nog, het is echt een vooruitgang gebleken. Ik was nog bezorgd over mijn gehandicapte hond (die lekker in de tuin rondstrompelde maar niet buiten het hek kwam) maar mijn schattige kneusje heeft binnen een mum van tijd geleerd om aan de riem te lopen en snapt het principe van binnen wonen maar buiten behoefte doen helemaal! Nou, hier komen de foto’s eindelijk...

De woonkamer

Het balkon

De keuken

Je moet toch ergens de bruine bonen kwijt...

Eetkamer

Slaapkamer

Mijn inloopkast *grijns*

Badkamer

Logeerkamer

Gelukkig hebben we naast het vele werk ook nog aardig wat leuke dingen kunnen doen. Etentjes her en der, shopsessies en natuurlijk heeft mama haar - hier inmiddels beroemde - kookkunsten weer laten zien.

Afgelopen zaterdagnacht was wel spannend, Dhaka werd opgeschud door een heuse aardbeving. Ik stond in het kantoor en keek verbaasd om me heen toen het appartementengebouw op z’n grondvesten aan het schudden was. Wat een vreemde gewaarwording, het was net alsof ik op een wiebelende boot stond. Het was van korte duur en pas toen het voorbij was, realiseerde ik me wat er gebeurd was. Mama bevond zich in een halfslaap en werd wakker in een schuddend bed, denkend dat ze in een scene van de Exorcist beland was…Anyway, het bleek uiteindelijk maar een lichte aardbeving en alles in Dhaka is netjes heel gebleven. Wel zijn er pessimisten die denken dat deze aardschok een aanloop is naar een grote aardbeving, en tsja, dan zijn we natuurlijk allemaal royally screwed, want dan stort Dhaka waarschijnlijk als een kaartenhuis in elkaar. Maar die gedachte negeren we gezellig want ik heb nog geen behoefte aan ergens onder het puin verdwijnen, ik heb nog aardig wat dingen op m’n lijstje af te werken voordat ik het loodje leg!

De volgende dag stonden er twee trips naar het vliegveld op het programma. Fardeen, die voor tenminste een maand naar Engeland is en later m’n moeder. Twee keer tranen wegslikken dus, maar zo werkt het ook een beetje in dit wereldje: een constant komen en gaan van mensen. Niet getreurd, want er is zat te doen. Het tweede jaar in Dhaka is nu officieel begonnen en ik realiseer me dat er nog zoveel te doen en te zien is, dus werk aan de winkel.

Zo ben ik afgelopen week met een collega naar een project in de sloppenwijken geweest. Behoorlijk indrukwekkend…Op slechts steenworp afstand van de redelijk luxe wijken waar high-class Bangladesh en de meeste diplodocussen wonen, wonen mensen letterlijk middenin het vuil en de bagger en vaak aan de rand van het water wat in deze tijd (regenseizoen) geen pretje is en uiteraard veel infectiegevaar met zich meebrengt. Het is moeilijk uit te leggen hoe het is om mensen zo te zien leven, iedere dag weer vechten voor je eigen bestaan en dat van je kinderen. Ik denk dat de foto's meer voor zichzelf spreken...

Het andere uiterste is als je vervolgens naar een Bengaalse bruiloft gaat. Mevrouw de bruid moet uren en uren achtereen op een podium zitten, als een kerstboom behangen met (zwaar!) goud. Dit is pas exercise, ik zweer het je. Dan gaat iedereen aan tafel (behalve de bruid, die kan immers nauwelijks bewegen), waar in een mum van 10 minuten al het voorgeschotelde voer naar binnen wordt geschrokt. Van natafelen is ook weinig sprake: zodra het bord leeg is, staat iedereen op en vertrekt. Geen wonder dat de maaltijd altijd zo laat mogelijk geserveerd wordt, anders is je feestje binnen een kwartier voorbij. Door dit ritueel vermaak ik me altijd weer kostelijk, het is hét typische voorbeeld van hoe anders onze culturen in elkaar steken.

Ik heb er zin in! Nog twee jaar te gaan en ik ben van plan er alles uit te halen wat erin zit. Mijn grootste voornemen is toch wel meer te gaan zien, binnen én buiten Bangladesh. In oktober komt dat in ieder geval helemaal goed, want dan komt Marianne twee weken op bezoek!

Tot snel weer, dikke kus!
Jennifer

Dhaka-Bangkok-Chittagong-Dhaka

2008-03-30T15:24:00.003+03:00

Stel je voor: na een godvergeten aantal van zes maanden is je huis eindelijk zo goed als klaar. Wat doe je? Je post foto's op je weblog, zo van hier woon ik nou, dit is mijn nieuwe thuis, mijn eerste eigen woning met mijn eigen spulletjes en kijk eens hoe leuk het allemaal is bladiebladiebla. Wat gebeurt er? Je huisbaas krijgt een kronkel in z'n hersenpan en vraagt een krankzinnige huurverhoging die Al Gore nog niet op kan hoesten na tien van z'n natuurrampenfilms. Dus je huurcontract wordt hoooooogstwaarschijnlijk niet verlengd. Wellicht worden binnenkort dus al mijn met bloed-zweet-en-tranen in elkaar gezette Ikea-meubeltjes met bruut geweld uit elkaar getrokken en mijn huisdiertjes moeten zich dan op een balkonnetje van 1 vierkante meter gaan vermaken. En zo zijn er nog 20 redenen waardoor ik in licht verbitterde stemming verkeer. Maar er is een ieniemienie lichtpuntje aan het eind van de tunnel. Mijn huisbaas wil toch opnieuw in onderhandeling, dus ik hoop dat iedereen hard met me mee wil duimen dat dit verhaal toch nog goede afloop krijgt.

Verder nog een brutale, roddelgrage en stokerige huishoudster (die er ook nog eens heil in zag om een poging te wagen mijn vriendje te verleiden) de deur uitgewerkt. Idem dito met een stalkerige bewaker die er voor mijn veiligheid zou moeten zijn, maar ondertussen in mijn huis rondsnuffelde, mijn telefoon gebruikte en bij iedere gelegenheid naar binnen gluurde. Wegwezen dus.

GRRRR...het is misschien niet het beste moment om een blogje te schrijven, want mijn bui zakt momenteel vaak onder het nulpunt weg. Hoe fascinerend het land ook is, op het moment heb ik het even gehad met het eeuwige gestaar van de meute, het overgrote deel van de bevolking dat het woord logica nooit ook maar gehoord heeft, het beperkte wereldje ambassade-dutch club-huis omdat je daarbuiten niet echt vrij kan bewegen en het achterlijke rijgedrag wat ik normaal gesproken erg komisch vind maar wat nu vaak gepaard gaat met een aldoor toeterende en scheldende Jennifer achter het stuur.

Zucht. Dat lucht op. Een beetje. Weet dat ik hier genoeg heb om dankbaar voor te zijn en let's face it, ik heb er zelf voor gekozen, maar dat wil niet zeggen dat je af en toe niet even lekker mag chagrijnen toch? Het voelt af en toe een beetje als een Gouden Kooi waar je in opgesloten zit. Het schijnt normaal te zijn dat je af en toe een dipje hebt en gelukkig zijn er dan voldoende mogelijkheden om de hele chaos even te laten voor wat het is, en het vliegtuig te pakken naar een andere bestemming. Zoals pak 'm beet, Bangkok.

Eind maart was het zover. Binnen twee uurtjes stonden Fardeen en ik op het vliegveld in Bangkok. En niet zomaar een vliegveld! Een schoon, netjes en georganiseerd vliegveld, wat een plezier! Met de taxi naar het hotel, waar ik voor het eerst mocht kennismaken met het hilarische Engels van de Thai.

's Avonds een hapje wezen eten. Wat voelt het ineens als een zegen als je gewoon in rokje en topje over straat kan banjeren, lekker kan eten wat je wil en een overvloed aan keuzes hebt voor vermaak. Over vermaak gesproken, ik stond behoorlijk versteld van de aanwezige sexindustrie. Ook hier in Bangladesh zijn er zat oude expatmannetjes met een jonge Thaise schone aan hun arm maar dat die business zo omvangrijk is, heb ik nooit geweten. Ze staan niet op iedere hoek van de straat, maar letterlijk op iedere vierkante meter. Bangkok is ongelooflijk commercieel, werkelijk alles is te koop, zelfs de mensen zelf...

De volgende dag gingen we naar MBK, een van de grootste winkelcentra in Bangkok. WIEHOEEEEEE 8 verdiepingen waar je doodgegooid wordt met leuke kleding, schoenen, tassen en andere hebbedingetjes. Het leuke aan een shopgraag vriendje is dat je het met gemak 9 uur (!!!) kunt uithouden en aan het einde van de dag dus met een oneerbiedig aantal tassen de skytrain terugneemt naar je hotel.

Normaal gesproken hou ik van sightseeën en vooral veel dingen doen en zien, maar na een paar maanden non-stop Dhaka zag de weekindeling er niet veel anders uit dan: uitslapen, shoppen, uit eten en soms een beetje stappen. Voor de variatie werd het patroon nog wel eens afgewisseld met een ochtendje zwembad. Met andere woorden: we zijn dus zo oncultureel mogelijk bezig geweest en guess what: het was heerlijk! Lekker tot rust gekomen en genoten van een ontwikkelde en moderne stad. En je laten verwennen met Thaise massages, manicures en pedicures, tut tut.

Nicolien, Steven, Janneke en Aster waren allemaal in dezelfde week in Dhaka. We zijn met z'n allen een paar keer uit eten geweest. Het meest bijzondere was toch wel dinner op de State Tower. Op het dak hebben we chique gedineerd met een jazz muziekje op de achtergrond en een schitterend uitzicht over 'cosmopolitan' Bangkok. Weer een andere avond zijn we naar een dansshow van ladyboys geweest, best amusant hihi.

Stappen kan ook een avontuur zijn in Bangkok. Voor ieder wat wils, maar ook een hoop 'zien en gezien worden'. Fardeen nam me een keer mee naar een fancy lounge die opgezet is door twee Bengalen. Daar was een groep met hotshot modellen en blijkbaar wat interessante figuren uit de modewereld. Aangezien Fardeen zelf ook nog wel eens voor de camera staat, raakte hij daar al snel in verzeild, dus voor ik het wist zat ik in een taxi met Fardeen aan m'n rechterkant, een arrogant model die ervan overtuigd was de volgende Naomi Campbell te kunnen worden aan m'n linkerkant en voorin een soort Rod Stewart in Italiaanse vorm, die op zat te scheppen over z'n business in Dubai, z'n dit in New York, z'n datje in LA en jahoor, hij had in het verleden zelfs een restaurant in Dhaka gehad en guess what, hij was ook nog eens familie van Madonna! Mijn misselijkheidsgraad stond op het punt de max te bereiken, toen we aankwamen op bestemming: de meest fancy club van Bangkok. Pfff, ik ben daar waarschijnlijk toch een te nuchtere Nederlander voor...heb nog een half uurtje m'n best gedaan, maar hield het al snel voor gezien. Wat een figuren zeg...wilde jullie deze greep uit de belevenissen niet onthouden ;)

De week is onopgemerkt voorbij geglipt en voor we het wisten, stonden we alweer op het vliegveld, destination Dhaka. Na zo'n weekje ben je weer lekker opgeladen en kun je er weer eventjes tegenaan!

Inmiddels zijn we weer een paar weken verder. Afgelopen weekend dreigde mijn gemoedstoestand weer af te dalen naar chagie-mode, maar een klein uitstapje deed weer wonderen. Op zaterdagavond zijn Fardeen en ik met een nachtbus vanuit Dhaka naar Chittagong vertrokken, de op één-na-grootste stad van Bangladesh, in het zuiden van het land. Daar kwamen we om 5.30 uur 's ochtends aan. We hadden al snel een hotel gevonden, waar ik de ochtend heb doorgebracht terwijl Fardeen een nieuw paspoort ging aanvragen (hij is hier geboren) omdat zijn andere vol is. Rond middaguur zijn we gaan lunchen en toen gingen we naar de eerste stop: het World War II Cemetery. Een schitterende, goed onderhouden tuin waar het heerlijk rustig is (het enige verontrustende is dat er honderden lijken onder liggen, maar je kan niet alles hebben). Er liggen meer dan 700 soldaten uit het Commonwealth gebied en Japan. Vraag me niet hoe die in Bangladesh terecht zijn gekomen, het leven zit vol met raadsels....

Daarna in een babytaxi doorgesjeesd naar een park. Chittagong is ontzettend groen en heuvelachtig, een schril contrast met het platte Dhaka. Het is net als Dhaka erg druk, maar het verschil is dat je hier nog rustige plekjes kunt vinden waar je niet overspoeld wordt door Bengalen. Het park, gelegen op heuvels, was ontzettend mooi. Het was verfrissend om de natuur op te snuiven in plaats van uitlaatgassen en het uitzicht over de stad was indrukwekkend. Daarna zijn we naar een heel groot meer gereden, omgeven door groene heuvels. Tijdens een boottochtje over het water veel foto's gemaakt, dit soort taferelen zie je niet zo vaak in Bangladesh.

Hierna volgde opfrissen in het hotel en uitchecken, het was inmiddels al zo'n 6 uur. Daarna zijn we richting kustgebied vertrokken. Op de route wonen de twee zussen van Fardeen. We stopten eerst bij zijn oudste zus. Ik kreeg een warm welkom en de borden en glazen stonden al meteen onder mijn snufferd, want weggaan zonder eten is ondenkbaar hier. Fardeen z'n twee nichtjes waren niet van me af te slaan en natuurlijk volgde een hele fotosessie, want het is razend interessant om foto's van zo'n witneus aan vriendjes en vriendinnetjes te laten zien ;-)

Enorm aardige mensen, ik vond het jammer dat we al redelijk snel weer wegmoesten want we moesten ons vliegtuig halen. De volgende zus stond nog op het programma en de hele family vond het wel een goed idee om de auto te pakken, dus met z'n vieren op de achterbank gepropt zijn we doorgereden naar het volgende adres. Dat was in een legergebied, dus ik mocht helaas niet mee naar binnen. Na een paar minuutjes hebben we afscheid genomen van de hele familie en zijn Fardeen en ik in een CNG naar het vliegveld geraced. Dat ligt praktisch aan het strand, dus nog even een frisse neus gehaald voordat de terugreis naar Dhaka begon. Op het vliegveld hadden we nog zo'n kleine 15 minuten voor het vliegtuig vertrok. Normaal gesproken zou ik misschien een ietsiepietsie stressvol zijn in de wetenschap dat we in dat kwartier de handelingen van tickets kopen, inchecken en het vliegtuig inkomen moesten verrichten maar dit is Bangladesh, hier kunnen dat soort dingen gewoon :) Na een vlucht van een half uur was het weekend officieel voorbij. Het was leuk om te zien waar Fardeen is opgegroeid en bovendien heerlijk om even in een andere omgeving te vertoeven.

Ik kan er denk ik weer eventjes tegenaan. En als ik het weer eventjes zat ben, zal ik even rustig tot tien tellen en me daarnaast indenken dat het nog maar twee maandjes duurt voordat ik weer naar Nederland kom! Van half juni tot half juli, dus zet de stroopwafels maar alvast klaar!

Dikke kus,
Jennifer

Wat doe je in Dhaka om 4 uur 's nachts als je je verveelt?

2008-03-08T14:49:00.004+03:00

Dan beroof je een arme Bengaal van zijn riksja en ga je een rondje fietsen...

Zo, het weekend loopt alweer bijna op z'n einde. Er zaten geen feestjes in de planning, dus de verwachtingen waren niet erg hoog gespannen. Maar achteraf gezien was het een enorm interessant en inspirerend weekend.

Afgelopen week arriveerde een (voornamelijk) Nederlandse filmcrew in Dhaka om een documentaire over Bangladesh te maken (de ambassade staat hier overigens geheel buiten). Het doel is om 'awareness' te creëren en een realistisch beeld te schetsen van de situatie in ontwikkelingslanden. Dus niet altijd de nadruk op het zielige uitgemergelde jongetje/meisje met vliegen op de neus, maar door juist ook te laten zien wat een talent er huist in de lokale bevolking. Oftewel: niet eindeloos centen storten op giro dit-zus-en-zo waarvan de helft (zo niet meer) in de verkeerde zakken eindigt, maar een land proberen op te bouwen door het aanwezige talent te gebruiken.

Het is nog niet duidelijk wanneer en op welke zender de documentaire uitgezonden wordt (in oktober komen ze terug, dus dat kan nog wel een tijdje duren), maar ze hebben alvast een kort filmpje op You Tube gezet. Zeer de moeite waard en het geeft Bangladesh ontzettend goed weer, dus neem even een kijkje op http://www.youtube.com/1we.
Het filmpje start vanzelf, de start-shot is voor de Dutch Club genomen. Hun website is www.1we.com, dus ik zou zeggen spread the word want ik denk dat ze hier echt dingen in beweging kunnen zetten. Vaak heb ik niet zoveel met de idealistische beelden die men voor ogen heeft; in een land als dit lijkt het soms onbegonnen werk om alles op de regel te krijgen, maar ik geloof oprecht dat dit initiatief verschil kan maken.

Daarnaast was de hele crew gewoon heel erg gezellig en hebben we veel lol gehad :-) Lekker uit eten geweest en de overige uurtjes in de Dutch Club gesleten.

Zo, kort berichtje maar met de goede bedoelingen nietwaar?! :-)
Op 21 maart ga ik - inshallah - met een aantal mensen naar Thailand. Een weekje shoppen, sightseeën, stappen en leuke dingen doen in Bangkok, dus volgende keer reisverslag!

Tot snel, heeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeel liefs en een dikke kus
Jennifer

Ja...ik leef nog!

2008-02-23T10:32:00.005+03:00

Hallo lieve lieve allerliefste mensen (moet toch een beetje slijmen om weer in de gratie te komen na de lange radiostilte),

Hoe gaat het met jullie? Het spijt me oprecht dat ik zo lang uit de ether ben geweest. Zal jullie niet vervelen met een waslijst aan excuses (hoewel ik die wel heb en ze zijn toevallig nog erg steekhoudend ook) want die tijd is denk ik beter besteed door alle belevenissen van de afgelopen periode in bruisend Bangladesh op een rijtje te zetten.

Laat ik eerst even beginnen met foto's van mijn huis, want die hadden jullie nog steeds tegoed.

Mijn slaapkamer

Keuken

Zicht huiskamer vanuit eetkamer

Zithoek in huiskamer

Kantoortje

'Tussenkamer'

Zicht op 'tussenkamer' vanuit huiskamer

Tropisch tuintje

Badkamer

Eetkamer met daarachter washok

De logeerkamer

Gypsy

En dit is nou Coco!

Oké....Het is even graven, maar ik spoel de film even terug naar december. Het begin van de maand werd natuurlijk gekenmerkt door niemand minder dan the one and only Mr Sinterklaas. Normaal kan de goedheiligman me gestolen worden, maar ik heb al eens eerder gezegd dat op afstand dit soort gelegenheden ineens worden aangegrepen om de oer-Hollander uit te hangen. We waren met een groepje uitgenodigd bij Janneke thuis, gewapend met een opdracht: neem drie cadautjes mee: 1) iets leuks 2) iets lekkers 3) iets lelijks. Na de kommen erwtensoep werd een grote dobbelsteen uit de kast gehaald en kon het spel beginnen. Het aantal dat je gooide, bepaalde welke actie je moest ondernemen.

De grootste uitdaging was niet eens het bemachtigen van de leuke cadeautjes, maar vooral het vermijden van de spuuglelijke objecten. Het was een gezellige avond, die nog niet afgelopen was nadat de cadeautjes in de pocket waren. Op de Nordic Club, twee keer struikelen vanaf Janneke d'r huis, was een feestje aan de gang dus met voetjes van de vloer hebben we de avond tot een einde gebracht.

Een aantal dagen later stond de volgende feestdag alweer in de spotlights. Samen met een andere collega heb ik op de residentie van de ambassadeur een kerstdiner georganiseerd voor alle medewerkers inclusief partners. Het is iedere keer weer een verrassing wat voor schitterend gekleurde sari's de Bengaalse vrouwelijke collega's dit keer verschijnen. Het eten was heerlijk, maar het hoogtepunt was toch wel het optreden van een Bengaalse Christmas Carols band. Bijzondere vermelding voor de opgedofte Jozef en een travestiete Maria die nou niet bepaald vrolijk zaten te kijken om de geboortenis van het heilige kindje Jezus (een pop).

Drie dagen later stond ik voor het eerst sinds mijn aankomst in dit land weer op het vliegveld. Tijd om te kijken of het nog een beetje bevalt in Nederland :-)
De 12-uur durende vlucht was goed uit te houden op de achterste rij in het vliegtuig, met drie stoelen voor mezelf. Vanaf Londen nog een uurtje naar Amsterdam en daar stond een heel welkomstcomité in kerstsferen op me te wachten. De eerste paar dagen was het weer even wennen om terug te zijn. In Bangladesh zei ik constant 'ik ga naar huis met Kerstmis', maar pas toen ik voet op Nederlandse bodem zette realiseerde ik me dat Dhaka ook al heel erg thuis is geworden.

De week die volgde werd volgepropt met shoppen, shoppen en heel veel shoppen. Na maanden van onthouding voelde ik me als een kind in een giga snoepwinkel en ik ben dan ook finaal losgegaan op alle kleding- en schoenenwinkels die in Dhaka ontbreken.
Rotterdam, Den Haag, Delft, Utrecht, Antwerpen, Oberhausen en good old Spijkenisse: alles en iedereen moest eraan geloven en is door mij geplunderd. Nog een bezoekje aan de kapper en ik was weer als nieuw :-) Verder gezellige etentjes met vriendinnetjes, bezoekjes aan oud-collega's, een kennismaking met mijn twee Duitse halfzussen die ik nog nooit ontmoet had en ook een dagje Efteling mocht niet in het rijtje ontbreken. De feestdagen waren zoals het hoort een hoogtepunt, gezellig met de familie rond de tafel om lekker te eten, kletsen, spelletjes te spelen en dezelfde kerstcd te luisteren die al minstens 5 jaar lang op deze dag in de speler gestopt wordt. Oud en Nieuw was ook erg geslaagd, met een Oosters feest in Partyhouse Petuniapad.

De 3,5 week is omgevlogen en voor ik het wist was het weer tijd om terug naar Dhaka te gaan. Ik had oprecht zin om weer terug te gaan, naar mijn eigen huisje, vriendje, beestjes en all that jazz. De eerste paar weken waren heerlijk druk, gevuld met etentjes en feestjes. De dagen leken weer eens in een zwart gat te verdwijnen, zo snel ging alles voorbij. En toen stond mama alweer voor de deur! Ze heeft zelf de eerste paar dagen op papier gezet, dus here we go:

Hallo allemaal,
Ja, je ziet het goed, Mary zit weer in Dhaka.
De reis verliep niet onaardig. Ik ben dit keer met Singapore Airlines gevlogen en dat is best een aanrader. Zonder vertraging zat ik weer in een heerlijke stoel met een bakje prima eten bij me en het enige nadeel was dat er een Singaporees naast me zat die behoorlijke nare luchten produceerde, maar je kunt niet alles hebben. Ik zat aan het gangpad (zelf via e-ticket uitgezocht, knap hè?) dus kon af en toe als er weer een damp voorbij kwam even mijn neus verwennen door met mijn hoofd die kant op te draaien. Tussendoor zelfs nog wat geslapen maar dat kon ook een tijdelijke bewusteloosheid zijn van de walmende massa naast mij.

Na 12 uur vliegen kwam ik aan in Singapore en ik had nog eens 12 uur voordat mijn vlucht naar Dhaka zou vertrekken. Ik had meteen al door dat ik hier mijn tijd wel uit kon zitten. Bergen met restaurantjes van sjiek tot Burger King en heerlijke relax hoekjes met een soort van hang-, zit-, ligstoelen. Er is ook een mogelijkheid om voor 30 euro een kamer te huren maar dat wil ik bewaren voor de terugreis. Op de tweede verdieping is ook nog van alles te beleven en zelfs een bioscoop. Daar mezelf eerst maar eens geïnstalleerd en 4 films later werd ik wakker. Op het luxe toiletgedeelte lekker opgefrist en klaar om mezelf tussen de duty free winkels te smijten. Dat is een soort Walhalla van alles wat je maar bedenken kan. Ik wil niet teveel shoppen want de ritsjes van mijn trolley zijn inmiddels door overbelading al niet helemaal betrouwbaar meer en hier en daar steekt er al een tandje verdacht naar buiten. Later zou ik er dan ook achter komen dat mijn zonnebril volledig geplet is en niet meer te herstellen. Ik heb nogal wat meegenomen uit Holland want Jen moest behoorlijk wat achterlaten vanwege de toegestane kilo's.
Mijn handtas ondergaat hetzelfde lot en ik moest alles bijna met een vorkheftruck in het bagagerek van het vliegtuig hijsen. Op de terugweg haal ik mijn schade wel in hoor.

Nog even in een gezellige kroeg gehangen en toen was het alweer tijd om te vertrekken. Op naar de eindbestemming! Dit keer een heel ander scenario want niks geen hangende Bengalen in de vertrek lobby. Een paar keurige zakenlieden zaten netjes georganiseerd te wachten tot we mochten boarden wat voor mij een bevestiging was dat het duurder was om van Dhaka naar Singapore te vliegen dan over Dubai.
Ik stapte in een bijna leeg vliegtuig en had de hele middenberm voor mezelf.
Tenminste dat dacht ik. Er kwam een Bengaalse figuur aanwandelen met de steward die vond dat hij wel illegaal op mijn derde stoel kon gaan hangen. Daar werd ik behoorlijk pissig van want ik zag mijn comfortabele bedje al in rook opgaan.
Ik heb hem dan ook een poosje op een redelijk dodelijke blik getrakteerd en kreeg lekker mijn zin. Hij koos eieren voor zijn geld en verhuisde vrij snel naar een andere zetel. Zo, voor mekaar.

Binnen no time stond ik in Dhaka waar Jennifer me met Fardeen samen stond op te wachten. Binnen 10 minuten waren we thuis waar ik luid blaffend door Gypsy werd begroet. Die had echt zo'n hoofd van, ik ken je ergens van maar ben effe kwijt wie je bent. Heerlijk mijn intrek genomen in de rode kamer en lekker bijgetankt de volgende dag met de chauffeur van Jen boodschappen gedaan. Die heet overigens Cripson. Dat klinkt naar een sjiek merk voor potloden vind ik. Trots met mijn verworven etenswaren weer naar huis waar Fardeen mijn buit aan een grondige inspectie onderworp. Het is nogal een gezondheids freak en daar kwam ik dan ook meteen achter. Ik had volle melk meegenomen en dat werd meteen onder mijn neus geduwd. Of ik wel gezien had hoeveel cholesterol erin zat. Nee, nog nooit eigenlijk, dit was de eerste keer. Nou daar ga je hartstikke dood van. Toch niet meteen van 1 pak? Foutje, echt wel.

Ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik mijn hele leven nog niet anders gedronken heb en hij stond me aan te kijken of hij water zag branden. Hoe kan je in godsnaam 52 worden met volle melk. De tweede misser had ik gemaakt met de jus d'Orange.
Geen 100% vruchtensapsap genomen, o jee nou overleven we het helemaal niet meer natuurlijk. Toen heeft hij het maar opgegeven volgens mij in de veronderstelling dat ik toch niet te redden was.

's Avonds waren we uitgenodigd bij Nicolien, een collega cq vriendin van Jen en daar zat de hele club me al op te wachten. Het was hartstikke gezellig en zo vierde alvast een beetje de verjaardag van Nicolien en Jen die allebei de 7e jarig zijn.
Morgen hebben de dames samen een big party georganiseerd in de Dutch club en daar hebben wel trek in. We hebben het niet te laat gemaakt maar wel vreselijk gelachen want ik had voor Steven een tijgermasker meegebracht uit Holland. Dat had hij nodig voor een bedrijfstrip maar inmiddels heeft iedere Bengaal in zijn omgeving al aan de monitor gelegen want hij kan het niet laten om met het ding op zijn kop luid grommend achter deuren vandaan te springen en ze zijn hier natuurlijk niet zoveel gewend. Steven vertelt nooit iets normaal maar weet het in detail na te spelen.

8 februari is de dag van de big party. Nou daar zijn we wel voor te porren.
Eerst naar de Thaise beauty salon voor een relax verwendagje. Eerst krijg je een kopje thee en een soort verwennerij menu kaart. Hmmmmm, wat zullen we eens nemen. Een facial en een rugmassage maakt me denk ik wel happy. De facial werd gedaan door een Thaise homo die daar erg goed in was. Aan het eind van de sessie moet je rechtop gaan zitten en krijg je als toetje een pittige schouder massage. Die eindigt met 2 fikse klappen in je nek en ik begon me af te vragen of hij een hekel aan me had. Ik had nl. nog de rugsessie tegoed en begon me ernstig zorgen te maken. Voor dit avontuur werd mij een broek toegewezen waar je met 4 man in kan en een enorm vierkant kruis waarbij ik me niet voor kan stellen dat iemand zo'n modelletje bezit. Ga maar liggen hoor mijn collega komt zo. Springt er ineens een Thais poppetje op mijn rug waar de mannelijke lezers alleen van kunnen dromen en die begint fanatiek te kneden. Nou heb ik niks met vrouwen maar deze zou je er rustig bij kunnen hebben voor de broodnodige ontspanning. Geen spier of vingerkootje ontsnapt aan de knedende Thaise pop en herboren stap ik twee uur later de auto weer in.

Op een glad gepoetst huidje een laagje make up gesmeerd en op naar de club voor een hapje eten en de party. Janneke, Fred en Steven hadden in het geniep een Filippijnse band gehuurd om de boel op gang te helpen en dat was een daverend succes. Iedereen stond meteen op de dansvloer en het was beregezellig. De band werd afgelost door een dj die supergoed de sfeer aanvoelde en iedereen ging uit zijn bolletje.

Aangezien beide feestvarkens in het ambassade wereldje leven waren er van alle ambassades wel delegaties aanwezig en werd het feest opgeluisterd door een internationaal gezelschap. Helaas had ik een oerlastige bengaal achter me aanhangen waar ik niet makkelijk vanaf kwam. Hoe lelijker ik tegen hem deed hoe geweldiger hij me ging vinden. Ik stak een sigaret op en hij kwam met het nieuwtje dat smoking kills. Ik zei hem dat ik hem ook zou killen als hij zo door zou gaan, nou dat had ik beter niet kunnen doen want daarna raakte ik hem helemaal niet meer kwijt. Met hulp van Jen en een paar vriendinnen is het uiteindelijk dan toch nog gelukt en kon ik me weer met een gerust hart op de dansvloer bewegen zonder de jumpende vlo voor mijn neus.

Het was een geweldig feest en om 3 uur lag ik doodmoe bij te komen in mijn rode vertrek. De dagen daarna zijn we lekker wezen shoppen want Jen had wat extra dagen opgenomen. Nog een dagje lekker wezen zonnen op de club en gisteren voor de hele bende gekookt. Niemand had Jen haar huis nog gezien nadat het echt klaar was want ze heeft nog niet zolang al haar spulletje binnen dus konden we dat mooi combineren.
Ze hebben gegeten als wolven of in dit geval als Bengaalse tijgertjes en het was weer supergezellig. Iedereen moest op tijd weg want de volgende morgen moet iedereen weer werken.

Jen is vandaag naar een bedrijfsuitje van de ambassade dus heb ik nu eindelijk de tijd om even mijn gastenblogje te updaten. Met de hond aan mijn voeten en de kat op schoot voel ik mij hier aardig thuis en de dagen gaan hier dan ook twee keer zo snel om als in Holland. Dit was weer een aardige update van mijn verblijf in Dhaka en ik kan jullie nog steeds sterk aanraden om zelf een keer deze kant op te komen want het is echt de moeite waard.

Het stukje wat ik zou schrijven is inmiddels weer een flink stuk geworden en ik ben er pas een week!
Allemaal dikke knuffels van,
Mary

Yep, het feestje was echt geweldig. Janneke, Fred en Steven hadden geld ingezameld zodat het cadeautje voor Nicolien et moi een heus ticket naar Bangkok (of andere bestemming) is geworden!

De birthday girls - wel duidelijk waar we vandaan komen toch?

De Filippinos

Liedje voor de jarigen :)

Het bedrijfsuitje wat mama noemt was ook erg geslaagd. Na maanden van voorbereiding hebben we enorm veel lol gehad op een mooie bestemming net buiten Dhaka. Op een privé-resort hebben we een volleyball-tournament georganiseerd, Bangla-les gehad (speaking of which, in maart ga ik beginnen met lessen), geschilderd en gedanst in Bollywood stijl. 's Avonds laat nog naar een Valentijnsfeestje geweest en toen was het weekend alweer aangebroken.

De volgende dag moesten we in de namiddag op de Dutch club verzamelen, waar we met zo'n 40 man richting de haven (Sadarghat) reden om daar op een Rocket Steamer te stappen die ons gedurende de nacht naar Barisal (in het district Patuakhali, in het zuiden van Bangladesh) zou brengen voor een uitgebreid programma.

De chaos in Sadarghat

Tenminste, dat was de bedoeling. Toen we de boot opstapten, zei iemand achter me al: "Goh het is net de Titanic hè?" en ik antwoordde "Hmm als ons maar niet hetzelfde lot beschoren is ha-ha-ha-ha-ha". Niet wetende dat we 's nachts rond een uur of twee (in een hut met een heleboel mini-kakkerlakjes) allemaal wakker geschud zouden worden door een grote klap. Door de slaperige toestand en de duister duurde het even voordat we realiseerden wat er was gebeurd: de boot was middenop een eiland gevaren! Weliswaar geen ijsberg, maar nee, een gigantisch stuk massief landschap waar zelfs een blinde niet omheen kan. We vermoeden een klein beetje dat de kapitein de fles jenever van collega Theo heeft gespot....

Hoe dan ook, we lagen lekker verankerd in the middle of nowhere en de overige 750 Bengalen op de boot maakten er een behoorlijke stampij over. Ik vond het allemaal weinig zinvol en ben maar gewoon verder gaan slapen tussen de krioelende beestjes. Ibadad, de organisator van ons tripje, heeft ons gered door 8 kleine speedbootjes te regelen, waarmee we in de ochtendglorie in zo'n 3 uur naar Barisal zijn gesjeesd.

Het programma was inmiddels behoorlijk overhoop gegooid, dus na een korte lunch in het weeshuis waar Ibadad bestuurslid van is, gingen we met busjes op weg naar het voetbalveld waar een wedstrijd tussen Bangladesh en Nederland (onze helden van de Dutch club!) georganiseerd was.

Nietsvermoedend tuften we door het mooie landschap en vanuit het niets reden we het stadium binnen, waar ieders mond tegelijkertijd openviel. Daar, voor ons neus, stonden 5000-plus Bengalen te springen en te juichen om ons te onthalen alsof we allemaal Madonna's en Michael Jacksons waren. Bizar....

Mama heeft weinig meegekregen van de eerste helft van de westrijd omdat een groot aantal aanwezige Bengalen haar rood-wit-blauwe schmink-stiftje hadden ontdekt en natuurlijk ook zo'n mooie 'tattoo' op hun gezicht wilden, niet wetende dat ze nu officieel supporters voor ons team waren....

Het was een spannende wedstrijd, die - uiteraard - door Nederland is gewonnen met 4-3. Toen de scheidsrechter het laatste fluitsignaal gaf, gebeurde er iets wat waarschijnlijk het meest te vergelijken is met een fikse aardbeving. Alle 5000-plus Bengalen renden als een invasie op ons af en ik kreeg het behoorlijk benauwd van de toestormende mensenmassa voor me. Gelukkig hielden ze halt op een paar meter afstand (mede dankzij de goed geregelde beveiliging) en namen ze genoegen met op en neer springen en juichen alsof ze zich niet realiseerden dat ze zojuist verloren hadden maar in plaats daarvan de wereldcup hadden gewonnen. Heb er een kort filmpje van:

Na de wedstrijd zijn we naar het weeshuis gereden waar we nog een kleine maaltijd naar binnen hebben gewerkt (de honderden vliegen boven het eten demotiveerden de eetlust een beetje...) en toen was het alweer tijd om te vertrekken. Door het boot-drama zijn we veel later begonnen met het hele programma en moesten we de rondleiding door het weeshuis missen. Dezelfde speedbootjes als eerder die dag moesten ons vervolgens terug naar de haven van Barisal brengen voor het donker werd, maar aangezien tot zover alles al was foutgegaan wat mogelijkerwijs fout kón gaan, kun je al van een kilometer afstand ruiken dat dit ook niet vlekkeloos zou verlopen. En inderdaad....op een gegeven moment bleek één van de bootjes verdwaald en voordat we allemaal weer bijeen waren was het pikkedonker en sjeesden we over het meer met als enige verlichting het flauwe schijnsel van de maan. Gelukkig zijn we uiteindelijk toch heelhuids op de Steamer terecht gekomen en na een barbecue op het dek ben ik in dromenland terecht gekomen.

Rond een uurtje of 6 de volgende ochtend kwamen we weer in Sadarghat, de haven van Dhaka aan. Een uurtje later waren we thuis en hebben we nog wat extra slaap ingehaald. Het werd een rustig dagje. 's Avonds zijn we uit eten geweest met Fardeen en na een laatste stop bij Mövenpick voor een ijsje, liep ook deze dag weer op z'n eind.

Maandag stond weer in het teken van verdere ontdekking van het land. Een full day sightseeing stond op het programma en mamlief et moi stonden in de vroege ochtend alweer klaar om een nieuw stukje Dhaka te ontdekken. De ochtend brachten we door in Old Dhaka, waar ik zelf al eerder geweest was, maar er is zoveel te ontdekken dat je ook na 100 keer nog nieuwe dingen ziet. Na een typisch Bengaalse lunch (mama kun je er 's nachts vooral NIET voor wakker maken en ik ben er ook niet zo'n fan van) reden we door naar Sonargaon, 'the Golden City' genoemd en voormalig hoofdstad van Bangladesh. Ik kan het allemaal niet in woorden uitdrukken, de foto's spreken denk ik meer:

Star Mosque, de mooiste moskee in Bangladesh genoemd

Pink Palace

Tussendoor even stofjes shoppen

Voor de tweede keer deze week een bezoekje aan de haven

Hindu street in Old Dhaka

In Sonargaon

Golden City

's Avonds zijn we met Steven, een vriend van hem, Fred, Janneke en Nicolien en haar moeder naar mijn favo restaurant gegaan, El Toro (Mexicaans). Een gezellig hapje gegeten en toen beseften we ineens dat mama de volgende dag alweer naar huis zou gaan. Die twee weken zijn krankzinnig snel omgevlogen, echt absurd. De volgende dag nog een beetje gewinkeld, gelunched in de Dutch Club en met z'n drietjes uit eten geweest bij mijn andere favoriete restaurant Saltz (seafood). Tsja, eten is een favoriete bezigheid van de Bengalen en ik sluit me graag bij deze traditie aan :-) Het was weer erg gezellig en de minuten tikten weg totdat het echt tijd was om richting vliegveld te gaan.

Mama is inmiddels veilig en wel weer terug in Nederland en ik hoor dat het koud en vies weer is. Als ik dit zit te typen op mijn schommelbank in de zon en terugkijk op weer een hoop leuke belevenissen, prijs ik mezelf toch wel erg gelukkig en dan sta ik weer even stil bij het feit dat ik zes maanden terug de goede beslissing heb genomen. Dit is genieten :-)

Dikke dikke kus voor allemaal en tot snel!

Aftellen

2007-11-27T16:08:00.000+03:00

Het inmiddels bekende ritueel van aftellen is weer begonnen. Niet zo lang geleden telde ik de maanden, weken en dagen af dat ik naar Bangladesh zou vertrekken. En nu is het alweer aftellen geblazen voor mijn eerste bezoek aan Nederland. Ik heb ontzettend veel zin in de feestdagen, die horen ten eerste koud te zijn (hmm zeg ik dat?) en de kerstgedachte (niet dat we die hebben thuis, maar het klinkt wel interessant) hoor je toch met familie te delen nietwaar? Ik kan niet wachten om iedereen weer even te zien!

Toen ik zojuist een blik worp op mijn laatste bericht, zag ik met enige verbazing dat er alweer een maand is verstreken. Holy sheep. Eens kijken, wat is er in de tussentijd gebeurd....Nou, goed nieuws is absoluut dat mijn tweede zending met meubels is binnengekomen! Nog meer goed nieuws is dat vervolgens is gebleken dat moi eigenlijk heel handig is met een schroevendraaier, hamer en een grote selectie Ikea-schroefjes, plugjes en andere dingetjes die vast een interessante naam hebben maar al sla je me dood...Alleen voor het bed heb ik hulp gehad van Janneke en haar moeder die op bezoek was, maar de rest heb ik helemaal in mijn uppie gedaan, zelfs de grote ladekast waarvan de brochure zei dat je dat toch echt met z'n tweetjes moest doen *geeft zichzelf schouderklopje...en nog maar eentje*.

Twee weken later staat overigens nog lang niet alles, want mijn tijd/energie is vaak vrij beperkt in de avonduren en in het weekend komt er ook bijna nooit iets van mijn goede voornemens terecht. En daarom nog steeds geen foto's ;-) Maar het begint inmiddels op een heus huis te lijken. Ik heb ook een kick-ass televisie aangeschaft, een magnetron (jaja) en een vaste telefoon (niet geheel onbelangrijk, want ik kan nu voor bijna noppes naar Nederland bellen).

Medio november was het eerste event van de Young Diplomats Club. De naam doet vermoeden dat het alleen voor jonge kippies zoals ik is, maar het is meer bedoeld voor de - oneerbiedig gezegd - lagere rangen binnen de diplomatieke kringen die niet zo vaak als bijvoorbeeld de ambassadeur worden uitgenodigd voor recepties en dergelijke, waardoor het lastiger voor deze groep is om te netwerken. Anyways, we hadden het georganiseerd in het Garden Café van de Dutch Club en het was een groot succes. Er was een goede opkomst van leuke, jonge en enthousiaste mensen, overal vandaan. Iedereen kreeg om te beginnen een vlag op zijn rug en mocht aan iedere persoon twee ja/nee vragen stellen om erachter te komen welk land ze op hun achterste regionen geprikt hadden gekregen. Je kunt je voorstellen, dat is een betere binnenkomer dan 'kom je hier wel vaker?'. Al met al een geslaagde avond dus!

Een dag later sloeg het noodlot weer eens toe voor Bangladesh: cycloon Sidr. Realiseer me nu pas dat het wel toepasselijk klinkt als je het op z'n Nederlands uitspreekt. Sidr raasde 's nachts over Dhaka, maar was toen inmiddels afgenomen tot een tropische storm. Aangezien ik 's nachts meestal in comateuze toestand verkeer, heb ik weinig meegekregen van het hele gebeuren, maar ook in Dhaka waren de effecten de dag erna goed zichtbaar. Uitgerukte bomen, omgevallen stellages, etc. Maar dit alles is niets vergeleken bij de ravage aan de kustgebieden. Mensen die al zo weinig hebben en iedere dag vechten voor hun bestaan, waren in één klap álles kwijt. Hun huizen, hun oogst en in veel gevallen hun familieleden. Op de ambassade was het dan ook extra bijbenen. Rapporteren aan Den Haag over de situatie, de Nederlandse noodhulp communiceren naar de overheid hier en direct extra geld in een aantal projecten stoppen daar waar dat effect heeft. Hoewel de aanleiding beroerd is, was het wel interessant om van dichtbij mee te maken.

Het weekend daarop ben ik naar een modeshow geweest waar Fardeen in meeliep. Het is de grootste textielbeurs van het jaar en het was best een belevenis om er in m'n eentje naartoe te gaan en mezelf tussen honderden Bengalen te proppen. Bangladeshish hebben een ontzettend nieuwsgierige aard en mijn 'omzittenden' wilden natuurlijk weten waar ik vandaan kwam en wat ik hier dan deed. Ik maakte de grote fout te zeggen dat ik voor de ambassade werkte, waardoor ik meteen hele families en vriendenkringen de hand moest schudden. Maar goed, al doende leert men, voortaan zeg ik wel dat ik een ijsco-car heb of zo. De modeshow was leuk en ook het tweede gedeelte van de avond was wel grappig. Het was een cultureel programma met blijkbaar allemaal bekende artiesten uit B'Desh en India (hoewel je mij alles wijs kunt maken, zo ingeburgerd ben ik nog niet). Rond een uurtje of elf was het toch wel prettig dat de laatste opgelijnde dame eindelijk haar mond sloot en zo een einde maakte aan die creepy hoge noten. Leuk om een cultureel avondje op z'n Bengaals mee te maken en ook wel grappig om te zien hoe sommige Bengalen als hyperactieve ADHD'ers door de lucht bouncen (dat gaat hier door voor dansen geloof ik) en dat zonder een druppel alcohol!

Verder heb ik mezelf gelanceerd in het organisatiecomité voor het ambassade-uitje. De tweede dag van het weekend ben ik met collega's op stap geweest buiten Dhaka om een locatie te bekijken. Kan er niet teveel over zeggen in het geval collega's mijn weblog ook lezen, maar het wordt leuk :-) Op de terugweg heb ik van Susan (onze receptioniste/telefoniste) Bengaalse zinnetjes geleerd. In januari, als ik terugkom uit Nederland, ga ik beginnen met lessen. Zie mezelf niet vloeiend Bengaals ratelen en gesprekken over de biodiversiteit van het land of zo onderhouden, maar het lijkt me wel handig om in ieder geval de basis te kennen - en niet meer dan normaal eigenlijk denk ik zo.

Eind vorige week heb ik met een aantal collega-secretaresses van andere ambassades Oktoberfest (in November...) gevierd op de Duitse club. Zuurkool, bratwurst, Duitse schlagers en veel bier. Wiehoe. Haha, we doen hier ook alles om onszelf een beetje te entertainen...een hoop andere avondjes heb ik gesleten in de Dutch club, andere expat clubs, coffeeshops (niet te vergelijken met datgene waar we in NL aan denken bij het woord coffeeshop....de moslimo's hier drinken natuurlijk niet - stiekem wel, maar dat terzijde - dus is koffie helemaal hip hier). En dan belanden we alweer bij de dag van vandaag.

Wat wel een bijzondere dag is, want vandaag is mijn huishouden weer uitgebreid! Coco de kat heeft haar intrede gedaan in mi casa. Tenminste, dat vermoed ik, want de arme ziel heeft zich nog niet laten zien sinds de paar uur dat ze hier is. 't Schijnt een echte kroel te zijn, maar ze zit nog een beetje onder de stress van de verhuizing. Het is een mooi katje, ziet er ontzettend lief uit, maar een foto maken lijkt me nog niet echt verstandig aangezien ze dan waarschijnlijk een acute hartstilstand krijgt in haar huidige zenuw-pees-toestand :-) To be continued dus.

Zo, en dat waren weer de highlights uit Jennies bestaan. Ik ga er een einde aan breien (niet letterlijk want ik ben al lang weer vergeten hoe dat moet) en hoop jullie allemaal heel snel te zien!!! Een hele dikke kus en veel liefs!

xxx Jen

Op ontdekkingsreis

2007-10-29T16:58:00.000+03:00

Poeeeeee hee, dat was me het weekje wel! Over het begin van de week valt weinig sensationeels te vertellen. Op maandag is er een handy-man langsgekomen om wat dingen in het huis te fixen, spiegels en klokken op z'n plaats te hangen en dat soort dingen. Het begint wat te worden, ware het niet dat er nog steeds een groot gedeelte van m'n meubels ontbreekt, dus af is het allesbehalve. Daarom nog steeds geen foto's van m'n huis want het moet natuurlijk eerst tip-top zijn voordat ik de hele handel showcase

Oh! Op zondag had ik laten vallen bij een collega dat ik nog een chauffeur zocht. Zij vroeg haar chauffeur vervolgens of hij nog iemand wist en floep! de volgende ochtend had ze meteen Cripson op haar lip, die mee is gekomen naar de ambassade. Heb even met 'm gepraat en sindsdien heb ik een chauffeur in dienst. Mijn moeder sprong praktisch een gat in de lucht van dit nieuws, ikzelf vind het ook heel handig maar stuur 'm af en toe expres naar huis omdat ik een stukje zelf wil rijden want dat geeft een gevoel van vrijheid.

Dinsdagavond vond de tweede vergadering van de Young Diplomats Club plaats. We hadden dit keer in Bamboo Shoot afgesproken, een Chinees restaurant. Het was een beetje een suf gebeuren, totdat we ineens de karaoke-machine ontdekten. Best lollig om te zien hoe een Pakistaan zich uitleeft op een keihard rocknummer. Yep, amusante avond.

Woensdagnacht stond mijn bezoek op de stoep. Rick komt uit Nederland (Rotterdam), maar ik heb 'm ontmoet tijdens m'n eerste studiereisje naar Spanje (Salamanca) en nu studeert hij in Hong Kong. Goed internationaal bezig dus.
De volgende dag moest ik overdag werken en is Rick op stap gegaan met Cripson. Onderweg hield de auto er weer mee op zodat Rick in de volle middaghitte de auto vooruit kon gaan duwen. Gna gna, ben stiekem erg tevreden dat ik niet de enige ben die dat overkomt!

's Avonds was de welkomstreceptie voor de ambassadeur in haar residentie. Het was een prima avond, relaxte sfeer en kennisgemaakt met een aantal mensen. Maar rond een uurtje of 9 was het tijd voor wat meer actie. Met Rick en een groepje collega's heb ik eerst even in Dutch Club gehangen en daarna hebben we een riksja genomen naar de Nordic Club, waar een Black & White party aan de gang was.

Lekkere muziek, dronken collega's, wat wil een mens nog meer om zich heen. Het was dus een reuzegezellige avond en ik lag weer eens veeeeel te laat op bed (heb in drie dagen geslapen wat ik normaal in één nacht slaap). De volgende ochtend ging de wekker alweer bruut vroeg, want vandaag stond een trip naar Old Dhaka op het programma.

Rick en ik zijn in de ochtendglorie op een riksja gestapt richting het West Inn hotel, waar we onze gids Jules ontmoetten. Daarna nog een leuk Zweeds stel opgepikt en een Australiër en we gingen op weg. De eerste stop was het Assembly Building, het parlementsgebouw, met daartegenover een mooi park en het graf van president Zia.

Ons busje voerde ons vervolgens naar Old Dhaka, het roerige middelpunt van de hoofdstad. Omdat het vrijdag was (te vergelijken met onze zondag) was het relatief stil op straat (wat naar onze standaarden overigens nog steeds érg druk is) en konden we met het busje door de kleine straatjes van Dhaka rijden. Al die kleuren en geuren op straat, ongelooflijk...

Onze eerste stop was bij een Hindoe-tempel. De hindoestanen zijn hier zwaar in de minderheid, maar dat neemt niet weg dat ze mooie sporen achterlaten in de stad.

Vervolgens naar Lalbagh Fort, wat op een schitterend groen terrein ligt. Binnen was een klein museum wat we hebben bezocht.

Het busje stond alweer klaar om ons naar de Star Mosque te brengen, wat de mooiste moskee van Dhaka genoemd wordt. Het is jammer dat ze zeilen hadden opgehangen, dat haalt het effect een beetje weg, maar het is inderdaad schitterend.

Toen gingen we naar de Pink Palace. Ik hoef vast niet uit te leggen welke kleur het heeft. Het was trouwens een schitterende dag, zoals je kunt zien aan de strakblauwe lucht. Het is inmiddels niet vochtig meer, lekker zonnig en zeer aangenaam met zo'n gemiddelde temperatuur van 27 graden. Toevallig kwamen we mijn ambassadeur tegen bij de Pink Palace, wat toch wel toeval mag heten in zo'n grote stad.

Inmiddels hadden we een aardige fanclub om ons heen verzameld. Vrouwen zie je niet veel in Old Dhaka, dus out of nowhere heb je ineens een hele starende mannelijke massa tegenover je staan. Het viel me trouwens enorm op dat niemand bedelde. In Gulshan kom je er minimaal een dozijn tegen als je ergens naartoe gaat, maar in Old Dhaka leken ze te gefascineerd om überhaupt te denken aan baksheesh.

Sadarghat stond als volgende op het programma. Dit is het 'riverfront' van Dhaka, wat op een doordeweekse dag een chaos van jewelste is.

Na nog een laatste stop bij een universiteitencampus, zijn we teruggereden naar Gulshan en netjes bij huis afgezet. 's Avonds ben ik met Rick naar Spitfire gegaan, waar ze een heerlijk buffet met allerlei gerechten hebben en waar je gezellig buiten kunt zitten op een terras (die zijn hier zeldzaam). Daarna spraken we met Fardeen af bij de Dutch Club en hebben we daar nog een drankje gedaan ter afsluiting van een topdag.

De volgende ochtend zijn Rick en ik naar de dvd-shop geweest. Ik heb in een aantal dagen zo'n 30 dvd's gekocht, wat me het kapitaal van 30 euro heeft gekost. Ik heb inmiddels hele tv-series aangeschaft waarmee ik de volgende 10 jaar vooruit kan. Toen terug naar het huis. Oei.

Ik ben een slecht mens. Echt verschrikkelijk.

In een bocht snee ik namelijk een fietser af. En ik had 'm echt niet gezien. Echt niet! Ik hoorde ineens een klap en toen bleek dat de beste man tegen mijn auto was geknald. Het enige wat ik in mijn schrik dacht was het beleid van de ambassade: bij een ongeluk altijd doorrijden (omdat de massa nogal agressief reageert op verkeersongelukken zodat je het vege lijf moet redden van een hoop stampende Bengalen) dus dat deed ik dan ook. Achteraf was het hartstikke stil op dat punt en had ik makkelijk even kunnen stoppen om te vragen hoe het de arme knakker verging. Volgens Rick stond hij wel gewoon op en was er dus weinig aan het handje, maar het schaamrood staat nog op m'n kaken als ik eraan denk.

Daarna heb ik Rick op de Dutch Club gedropt, want ik had zelf een afspraak met vier collega-secretaresses van andere ambassades om een boottochtje te maken. Waar we geweest zijn, weet ik nog steeds niet, maar het was er schitterend. De boot was geweldig, het wat een soort lounge-achtig geheel met allemaal kussen en zo kom je de
middag best door met lekkere hapjes, flessen wijn en constant een mooi uitzicht.

En dan gaat de zon onder en weet je helemaal niet wat je ziet...

De middag eindigde al snel en rond een uurtje of 6 was ik weer thuis. 's Avonds ben ik met Rick en Fardeen uit eten geweest bij Kazana, een Indisch restaurant. Prima gegeten en na een laatste drankje in de Dutch Club was de dag alweer om.

Zondag had ik een vrije dag opgenomen, want Rick et moi hadden nog een tripje gepland. Dezelfde gids als vrijdag, Jules, kwam ons bij het huis ophalen in de ochtend en toen zijn we doorgereden naar Savar op zo'n 35 km van Dhaka. Hier staat het National Martyr's Monument ter herdenking aan de slachtoffers van de Liberation War.

Toen leidde de trip naar Dhamrai, beroemd voor 'brass artisans' (ik weet de Nlandse vertaling niet). In een klein fabriekje werd ons de techniek uitgelegd en we kregen meteen een kopje citroenthee onder onze snufferd geschoven. Mensen hier zijn zo gastvrij, dat verbaast me nog regelmatig.

Na nog een klein stukje rijden was het tijd om weer op een bootje te stappen, die ons in een klein half uurtje naar een pottery village bracht. Heel indrukwekkend, zo'n kleine gemeenschap op een eilandje en zó ontzettend veel bedrijvigheid.
Zeker de kids vonden ons wel interessant en toen ik ze de foto's liet zien die ik van ze gemaakt had, begonnen ze helemaal te glimmen. Als beloning werden we goed uitgezwaaid toen het bootje weer aan de terugreis begon.

Eenmaal weer aan land heeft de gids kokosnoten voor ons gescoord. Ter plekke het topje eraf, rietje erin en slurpen maar. Met een volle blaas vervolgens door naar een golf club, waar we onze (late) lunch hebben genuttigd. Onze timing was perfect, want op dat moment was er een filmshoot aan de gang. Twee blijkbaar zeer bekende acteurs waren net aan het filmen en wij mochten zonder problemen van dichtbij kijken. Hoewel de beveiliging erg streng was, werden er stoelen uit het niets getoverd speciaal voor mij en Rick zodat we het geheel konden aanschouwen. Het heeft allemaal een hoog Bollywood gehalte (veel muziek en geen moraal, vrouw met superhoge en man met zoetgevooisde stem) maar was wel heel grappig om even te zien.

En toen ving de terugreis naar Dhaka aan. Ik heb er weinig van meegekregen, want lag in coma op de achterbank. 's Avonds met Rick en Fardeen uit eten geweest in een Mexicaans restaurant, zelfs die hebben ze hier :-) Thuis nog een filmpje gekeken en rond middernacht was het tijd voor Rick om te vertrekken. Het was een gezellig weekend en het was voor mij meteen een mooie gelegenheid om meer van het land te zien. Dus komt allen gezellig op bezoek, zat te beleven aan deze kant van de aardbol!

Zo, dat was het weer voor eventjes. Het is nog redelijk vroeg, maar ik alvast naar bed want moet nog aardig wat slaap inhalen. Dikke kus en tot snel!!!
xxx Jen

Dhaka life continues (& all that jazz)

2007-10-19T17:17:00.000+03:00

Hallo lieve allemaal,

Hoe gaat het met jullie? Allereerst moet ik even bedanken voor al die leuke berichtjes die ik elke keer krijg. Ik vind het echt super om te horen hoe het met jullie gaat en als je zo ver weg zit, zijn zelfs de meest alledaagse verhalen van thuis heerlijk om aan te horen! Dus keep it up please ;-)
Ten tweede: please excuse mijn afwezigheid in cyberspace. Ik heb sinds kort Internet thuis (wireless, voor zo'n 15 euro per maand *gniffel gniffel*), dus ik kan weer wat vaker in de mail hangen en m'n weblog updaten.

Zo, laten we maar even terug in de tijd gaan. Inmiddels alweer drie weken geleden heb ik mama naar het vliegveld gebracht. Het begon meteen goed, want het vliegtuig dat vanuit Dubai moest komen, had dikke vertraging waardoor al zeker was dat ze al haar aansluitingen ging missen. Toen ze op een gegeven moment haar omgeboekte tickets in handen kreeg en door de douane mocht, hebben we afscheid genomen. Die twee weken zijn ontzettend snel voorbij gegaan, maar het lijkt sowieso alsof de klok hier een tikkie harder loopt dan aan de andere kant van de wereld. Mama is zo’n twee dagen onderweg geweest om uiteindelijk weer thuis te komen...een behoorlijke onderneming dus, maar het lijkt mij eigenlijk wel een passende afsluiting van twee weken in chaotisch Bangladesh :-)

De volgende dag brak mijn werkweek alweer aan. Het was lyrisch druk op m’n werk, maar daar hou ik wel van. Het is wel slopend, want aan het eind van de week loop ik erbij als een opgebaarde, maar het geeft wel veel voldoening. Zondagavond ben ik naar de club geweest en ben aangeschoven bij Steven en Fred en twee van hun klanten. Steven had z’n chauffeur naar de Mövenpick gestuurd om ijs te halen en die kwam terug met wel twintig kartonnen bekertjes met elk één bolletje erin. Hihi de logica is hier wel vaker ver te zoeken, misschien dat het daarom zo goed bevalt hier.

De volgende dag, maandagavond, had ik een date met Fardeen, iemand die ik op de White Party heb leren kennen. Mijn moeder noemde 'm al even in haar gastenlogje en gebruikte daarbij de woorden "en nadat Jen ... had afgepoeierd etc". De afpoeieractie is dus niet voor de volle 100% geslaagd, want ik heb me laten strikken voor een etentje en het was een erg gezellige avond.

Dinsdagavond ben ik met Janneke naar de club gegaan, want er waren twee filmvertoningen. Eerst een kort filmpje gezien over een groepje Rotterdamse hangjongeren die ze bij wijze van project naar Bangladeshi weeshuizen en dergelijke hebben meegenomen. Leuk filmpje en grappig om weer even dat lekker platte Rotterdamse accent te horen! Het is grappig...je hoort wel vaker van expats dat ze ineens trek hebben in hagelslag of een bruine boterham met kaas, of zin hebben om in de regen buiten te lopen of naar de Zangeres zonder Naam te luisteren alleen omdat het Nederlands is. En ik heb dat af en toe (stiekem) ook wel een beetje. Nederland is en blijft je geboorteland. Dan kun je een wereldburger zijn of niet, maar zoiets laat toch z'n wortels achter. Maar goed, daarna volgde nog een interessante documentaire over een man die als klein Bengaals jongetje is geadopteerd en na verloop van tijd terug is gekomen hiernaartoe. Na afloop hebben we nog een hapje gegeten en toen was de avond alweer om.

Woensdagavond was mijn eerste vergadering als bestuurslid (hahaha wat klinkt dat gaar) van de Young Diplomats Club. Dat schijnen ze in meerdere landen te hebben, maar is hier nog in de opstartfase. Tot nu toe is er één redelijk succesvol evenement geweest, maar daarna is het meteen weer op een laag pitje komen te staan. We hadden in een Japans restaurant (I loooooove sushi trouwens) afgesproken en het was zo gezellig dat we eigenlijk weinig nuttigs hebben besproken. Het was in ieder geval leuk om weer wat nieuwe mensen te leren kennen. Het zal geen verrassing zijn dat ik net als alle andere avonden van de afgelopen week veel te laat op bed lag, dus op donderdag, de laatste werkdag van de week, liep ik er als Opperzombie bij. Na de White Party heb ik een lichte verkoudheid opgelopen waar ik nu nog even een afterkick van kreeg. Ik was doodmoe, overal spierpijn, koud, warm, you name it. Iedereen waarschuwt me dan ook dat het misschien verstandig is om een stapje terug te doen, het werkt hier simpelweg niet om in een Nederlands tempo door te stomen. Maar toen was het weekend en heb ik heeeeeeeeeeel lang uitgeslapen en nieuwe energie opgedaan, woehoee!

De eerste dag van het weekend heeft Janneke me weer wat nieuwe winkeltjes laten zien. En aangezien zij haar auto niet vertrouwde omdat 'ie een paar keer zomaar is afgeslagen, hebben we mijn auto genomen (later zal blijken waarom dit een...hmmm...nogal ironische beslissing was). Ik heb een fancy nieuw mobieltje gekocht en verder nog wat andere prullaria die ik écht niet nodig had, maar vooral het vrouwelijke gedeelte van de bevolking begrijpt dat dat er helemaal niet toe doet. Toen op naar huis. Er zijn in Gulshan twee grote verkeerspunten, de 'circles' genoemd omdat het vroeger rotondes waren. Nu zijn het gigantische kruispunten die weliswaar stoplichten hebben, maar het zal vast geen verrassing zijn dat niemand hier daar erg veel waarde aan hecht. Nog zo'n voorbeeld is de lange Gulshan Avenue, die drie banen heeft maar waar je op z'n minst met z'n vijven naast elkaar rijdt, anders is er natuurlijk geen lol aan. Duh. Kortom: we spreken weer eens over één chaotische bende en ik was trots op mezelf dat ik ons tweetjes de hele dag door de stad had gesjeesd. Dat woehoe-ik-ben-goed-bezig-gevoel verdween echter als sneeuw voor de snikkend hete zon toen mijn auto er vlak voor de überdrukke Circle-1 mee ophield.

Mors- en morsdood.

Ik kan je zeggen dat het stressgehalte al snel door het plafond schiet als je letterlijk midden op de weg staat met honderden auto's om je heen waarvan je zou zweren dat ze aan de nationale kampioenschappen 'wie toetert het hardst' meedoen. Zelfs Janneke had een behoorlijk rode gelaatskleur gekregen naast me. Gelukkig waren er een aantal bedelaars die ons door het verkeer hebben geduwd, hoppetee een zijstraatje in. Heb ze met liefde een paar takas toegeschoven. Zo doe je dat jongens, werken voor je centen ;-) Janneke en ik hadden de mazzel dat we recht voor een hotel waren beland, dus we hebben lekker in de lobby met airconditioning zitten wachten tot Michael van de ambassade met een monteur kwam aanzetten. Er werd een kleine zekering van twee bij twee milimeter vervangen (Michael heeft voor de zekerheid twee zekeringen gekocht, wat me het gigantische bedrag van twintig cent heeft gekost) en mijn auto deed het meteen weer als de beste. Pfew....er gaat ook nooit iets normaal hier haha.

Om te compenseren voor al die stress, ben ik op zaterdag met collega Angele naar een Thaise beauty salon geweest, eigendom van de Thaise dame Supaporn (echt, moeder van Supaporn, WHAT were you thinking???). Door Thaise muziek met zeer hoog zen-gehalte heen heb ik een uitgebreide facial en massage gekregen. Daarna nog even de haartjes wassen en föhnen en als toetje nog een manicure en pedicure, waardoor ik vier uur lang onder de pannen ben geweest voor een paar tientjes. Het leven is hier echt zo slecht nog niet, zucht.

Van zondag tot dinsdag was het Eid-ul-Fitr, oftewel het suikerfeest, einde van de Ramadan. In de rest van de islamitische wereld begon dat al op zaterdag want het heeft te maken met de stand van de maan. Dat wordt overal schitterend berekend door middel van meteorologische hoogstandjes, maar in Bangladesh werkt het natuurlijk weer nét even anders. Hier hebben ze namelijk een groepje van zes wijze mannen die de hele avond naar de lucht turen om te kijken of ze de maan kunnen spotten. Op vrijdag was het bewolkt, dus de zes wijze mannetjes zagen natuurlijk niks-nakkes-nada en de hele Bengaalse bevolking kon het feest nog even op z'n buik schrijven. De volgende dag werd eindelijk de maan gespot en kon het suikergebeuren beginnen. De stad leek uitgestorven en hoewel het een zalige tijd was om te rijden, was er weinig lol te beleven. Ook de meeste expats hadden vrij genomen om leuke tripjes te maken, dus mijn friends waren allemaal de stad uit. Samen met drie anderen heb ik op de ambassade gewerkt. Normaal zijn er inclusief de lokale staf zo'n 40 man, dus je kunt je indenken dat het nogal een dooie boel was. Ik vind het dan ook geen straf dat het weer achter de rug is, na dit weekend draaien alle raderen weer volop!

Tussen alle gebeurtenissen door heb ik Fardeen, jeweetwel van de date, vaak gezien. Weet niet of we elkaar inmiddels vriendje en vriendinnetje mogen noemen, maar we hebben het in ieder geval leuk en hij sleurt me overal mee naartoe in Dhaka, waardoor ik elke keer weer een nieuw stukje van de stad zie en op plaatsen kom waar ik normaal gesproken waarschijnlijk nooit voet over de drempel had gezet. Van de week zijn we in wijk Dhanmondi beland, waar ik voor de eerste keer het parlementsgebouw heb gezien. Het is door een Amerikaanse architect gebouwd en ziet er vooral 's avonds indrukwekkend uit. Was helaas niet snugger genoeg om er een plaatje van te schieten...komt nog wel een keer.

Oh! Ik moet ervandoor, mijn lasagna moet uit de oven. Jaja, Jennie goes burgerlijk!
Maar voordat ik echt afsluit nog even goed nieuws: 15 december kom ik naar Nederland *grijns*. Lekker de feestdagen thuis vieren, iedereen opzoeken en shoppen tot ik er dood bij neerval. Ik blijf waarschijnlijk bijna een hele maand, tot ongeveer 10 januari. Heb er zin in!!!

Dikke kus kus kus,
Jennifer

Wat een land!

2007-09-30T16:37:00.000+03:00

Ik roep het steeds vaker uit, 'WAT EEN LAND HEE!!!' Het is nou niet zo dat de verbazing afneemt naarmate ik hier langer zit, eerder het tegenovergestelde. Er schijnt onlangs weer een lijst te zijn gepubliceerd met de toeristenaantallen per land. Het zal vast geen schokkende verrassing zijn dat Bangladesh zielig aan de onderste regionen van deze lijst bungelt. Aan de ene kant is dat nou precies wat deze ervaring zo speciaal maakt, maar afgelopen week was ik het eventjes helemaal spuugzat. Mijn episode duurde gelukkig niet lang, maar ik vond dat ik even genoeg achter mijn kiezen had om in alle rechtvaardigheid even lekker chagie te zijn. Afgelopen weekend ging ons tripje naar Calcutta niet door, want mama kon helaas geen visum krijgen. Bummer, maar ook geen onoverkomelijke ramp want ik was een dag van tevoren in mijn huis getrokken en er moest nog een heeeeeleboel gebeuren om alleen al een looppad tussen alle dozen te creëren. We waren het weekend dus fijn aan het klussen totdat Jennie een verkeerde gloeilamp in de fitting draaide, waardoor een grote klap volgde en vervolgens alle stroom in het hele huis platlag. Ik was allang blij dat ik niet met een gefrituurd kapsel rondliep, want de vonken sprongen om m'n oren. Hoe dan ook, wij rijkeluis-expatjes hebben allemaal een generator dus dat ding sprong fijn aan en - oehoe - Er Was Licht. Het probleem zat 'm in het feit dat de generator zo'n pokkeherrie maakt waardoor het lijkt alsof je met je hoofd middenin een centrifugerende wasmachine zit, dus ik heb onze regelneef van de ambassade gebeld en hoezee, na een half uurtje stond er al een klein Bengaaltje voor de deur die de boel wel even kwam fixen. Zowaar, na een hoop heen en weer getrippel in het donkere huis (hij had de generator uitgezet om het probleem op te sporen) sprongen de lichten weer aan en het Bengaaltje kon naar huis, zijn taak dapper volbracht.

Voor de ongeduldige lezers: ik ga nu toewerken naar het moment dat ik chagrijnig werd. Dinsdagavond kwamen Fred en Janneke eten, want mama had een heuse zuurkoolschotel gemaakt. Het was een erg gezellige avond en het heeft toch best iets bijzonders, in de tropenhitte smikkelen van op-en-top winterkost, inclusief een heuse Hema-rookworst!

Fred had mijn fles whisky bij een eerder bezoek al gespot en wilde met alle liefde de fles koud gaan maken. Maar wat blijkt? Pech, flessie weg. En de enige die met z'n neus in de voorraadkast heeft gezeten, is het electriciteitsbengaaltje, want de stoppenkast zit daarboven. Die fles whisky kan me gestolen worden (letterlijk dus), maar je voelt je toch wel bezeikt als je spullen onder je neus vandaan geroofd worden. Nou goed, dat was allemaal nog tot daaraan toe, maar toen ik de volgende dag op een shopexpeditie ging met mama was ik het ineens helemaal zat. Ik ben er inmiddels redelijk aan gewend om door heel Dhaka te worden nagestaard, buitenlanders zijn hier nou eenmaal bezienswaardigheden en daar had ik me al op voorbereid voordat ik in het vliegtuig hiernaartoe stapte. Maar toen ik in een pashokje bijna werd aangerand door een al te handtastelijke Bengaal, had ik het wel ff gezien met die gasten. Echt opzouten nou gvd. Vervolgens terug door het drukke verkeer, dat stapvoets gaat en dus alle gelegenheid biedt aan bedelaars om zich rond je auto te verzamelen. En het is allemaal zo dubbel, want de armoede is schrijnend en je moet wel heel onmenselijk zijn als dat je niets doet, maar dan krijg je vervolgens te horen dat de uitgemergelde kindertjes op de armen van de vrouwen gehúúrd zijn speciaal voor het bedelen. Die worden uiteraard slecht gevoed, want hoe slechter ze eruit zien, hoe meer centen er binnen gehaald kunnen worden. Na hooguit twee jaar sterft zo'n kindje en dan wordt er weer een nieuwe baby opgetrommeld. Zelfs gehandicapten zijn soms onderdeel van georganiseerde bendes en in feite doe je dus vaak meer kwaad dan goed om dat soort mensen geld toe te stoppen, want dan werk je dit soort praktijken juist in de hand. Het shoppen is overigens wel goed gelukt: een aantal van de nieuwste dvd's gescoord voor 1 euro per stuk, mama en ik hebben een lokale outfit (salwar kameez) aangeschaft, daarnaast ook nog kilometers ruwe zijde ingeslagen en ik heb een heuse oranje halsband voor Gypsy gescoord hihi.

En deze is speciaal voor Kiek:

Na zo'n hectische dag is het toch wel heerlijk om weer in je huisje terug te keren; wat een oase van rust. Gisteravond zijn mama en ik met Janneke, Fred en Steven naar het West Inn hotel geweest, een luxe 5-sterren hotel met een heerlijk buffet.

Wat een contrast weer met het leven buiten, want wat wij op zo'n avondje uitgeven (hooguit 30 euro per persoon) is zo ongeveer het maandsalaris van een nog aardig verdienende Bengaal. Die verschillen kunnen erg vermoeiend zijn, ik kan er uren over doormalen en het is frustrerend dat je er zo weinig aan kan doen. Ze zeggen dat het went...

Maar goed, genoeg drama. Het huis is echt helemaal super en hoewel ik nog een beetje rusteloos word bij het idee om daar alleen te zitten (ben tot nu toe iedere avond weggeweest), is het wel erg lekker om je eigen plekje te hebben waar je je even af kan sluiten van de rottigheid die je dagelijks om je heen ziet. Ik beloof de volgende keer foto's van mijn huis te plaatsen, maar het is nog niet helemaal af dus nog even geduld hebben s'il vous plaît. Ik heb verder leuke mensen in en rond het huis. De tuinman is een schattig oud mannetje die iedere ochtend ontzettend zijn best doet om mijn tuintje tip-top te houden. Ik heb drie guards die het huis bewaken, waarvan ik er twee vaak zie. Zijn allebei jonge en goed verzorgde jongens (eentje ervan zou beter een carrière als model kunnen nastreven, maar dat terzijde) die ik wel vertrouw en die ook leuk met mijn hond omgaan want jahaaaa mijn cutie-pie Gypsy woont inmiddels ook bij me! Het is zo'n leuk hondje, ze lult honderduit tegen je en is echt een knuffel. Het is wel fijn om wat leven in het huis te hebben, ben immers niet anders gewend vanwege onze dierentuin in Nederland. Tot slot begint aanstaande zondag mijn housekeeper, een jonge vlotte tante die wel van aanpakken weet volgens mij. In het begin ging het hele eigen-personeel-verhaal m'n pet een beetje te boven, maar inmiddels zie ik het wel als een uitkomst. Het is een werkgelegenheidsproject (huispersoneel verdient zeer goed voor lokale begrippen en kunnen daar hun hele gezin van onderhouden) en je plukt er tegelijkertijd zelf de vruchten van.

Er zijn trouwens zat andere leuke zaken die compenseren voor de wat mindere dingen hier. FEESTJES bijvoorbeeld :-) Gisteren heb ik mijn eerste feest op de Dutch Club meegemaakt: The White Party! We verzamelden in het appartement van Steven, die een kleine pashmina-shop in z'n huis heeft aangelegd, dus je begrijpt dat mama daar weer even d'r slag heeft geslagen. Vervolgens met een groepje richting de club, die niet meer te herkennen was. Alles was in het wit gestoken, de DJ draaide er op los en het stroomde al snel lekker vol met de meest uiteenlopende types. Het was een onwijs gezellige avond, echt helemaal top. Ben lekker uit m'n dakpan gegaan en aan het einde van zo'n superleuke avond kun je er weer helemaal tegenaan!

Ik geef nu weer even het woord aan mama, die dit weekend alweer vertrekt naar Nederland. De tijd is echt voorbij gevlogen! We hebben in ieder geval twee leuke weken achter de rug!

-------------------------------------------------------------------------------

Ja hoor, daar ben ik weer met mijn gastenlogje deel 2. Het houdt hier niet op hoor!
De dagen vliegen om en het is morgen al weer tijd om te vertrekken. Ik ben nog nooit ergens geweest waar het contrast groter is als hier in Dhaka. De ene helft van de bengaaltjes is om op te vreten zo lief en de andere helft is opdringerig en superlastig. De bedelaars zijn inderdaad razend irritant en dat merk je pas echt goed als je te voet naar de winkels gaat. We gingen op gordijnenenexpeditie voor Jen en zij vond dat we best konden lopen. Het andere alternatief was een riksja maar als je het verkeer hier een beetje kent, zit je er niet op te wachten om tussen twee auto's geplet te worden in bovengenoemd vervoermiddel, wat overigens van hetzelfde materiaal gemaakt is als de vrachtwagen die Jen d'r spullen kwam brengen. Dus werd het lopen. Eerst werd ik belaagd door een mannetje met benen als een olifant en daarna door een enorm lastig kereltje die zelfs door de politie weggestuurd werd. Dat is nog maar een hele kleine greep uit het hele assortiment wat we tegen kwamen en dat terwijl het maar tien minuten lopen is.

Langs de kant van de weg zitten de plaatselijke heren gewoon vanonder hun rok in een gootje langs de weg te piesen. De rok wordt omhoog gehaald, even door de knieën, afschudden die hap en gewoon doen of er niks gebeurd is. Alles rochelt hier zeer luidruchtig en je krijgt dan ook de indruk dat degene die dit het hardste kan in aanmerking komt voor een speciale prijs. En toch blijft het geweldig om hier te zijn. Als je hier woont, kun je altijd even ontsnappen naar de Dutch club of genieten van een mega luxe buffet in het West Inn. Dat hebben we dan ook gedaan en dat is iets waar het Hilton nog wat van kan leren. We gingen erheen in Steven zijn auto en natuurlijk werden we ook dit keer niet gespaard van de bedelende gemeenschap. Er zat een man op een surfplank met zonder beentjes en Steven zei dat dat wel erg sportief was van die man maar ja, zonder plank heeft die man geen poot om op te staan dus het was toch wel zielig. Er waren ook weer genoeg zogenaamde moeders met uitgehongerde baby's maar zoals Jen al verteld heeft, kijk je daar nu net even anders naar. Deze dames zijn ook iets minder vriendelijk en geven gerust een lel op je auto als je niks geeft.

Nadat we al de uitgehongerde bedelaars achter ons gelaten hadden hebben we heerlijk gegeten. Hoe extreem wil je het hebben, maar op de een of andere manier voelt dat hier toch anders. Na afloop vond Fred dat we nog even naar de 24e verdieping moesten want daar zijn ze bezig met een nieuw restaurant en het uitzicht is er zo mooi. Ik zei heel stoer dat mij dat geweldig leek (help, hoogtevrees, durf niet eens uit een diep bord te eten). Boven aangekomen kwamen we in een complete bouwplaats waar ten eerste de verlichting uit een paar zwakke gloeilampjes bestond en overal lagen kabels en troep, maar goed, op naar het balkon. Uhu, dat was dus niet helemaal een optie want een meter voordat we het balkon betreden, gingen de mentale alarmbellen af en mijn voetjes waren niet van plan om verder medewerking aan deze expeditie te verlenen. De rest stond met veel oh's en ah's te genieten van het prachtige uitzicht maar ik vond het vanaf deze plek mooi genoeg. Toen iedereen lang genoeg van de bovenkant van de stad genoten had, besloten we om maar weer een naar de bewoonde wereld te verdwijnen. Ja, jammer dan. De lift die ons zo spontaan naar boven gehesen had, was aan de buitenkant nog niet voorzien van knopjes dus we konden hem met geen mogelijkheid naar boven krijgen. Wachten tot iemand op het idee zou komen om ook even een kijkje op het dak te gaan nemen was ook geen optie omdat we ons daar volledig illegaal bevonden. Godzijdank dook er na enige tijd een bewaker op die ons met de dienstlift weer veilig op de aarde deed belanden. Na nog even een tour door het hele hotel gehad te hebben, zijn we naar huis gegaan na een zeer geslaagde avond.

Inmiddels heb ik 50 meter zijde gescoord en heel veel sjaals (allemaal even mooi) en een sari en niet te vergeten de plaatselijke klederdracht waar ik de naam even van kwijt ben. We waren lekker op gang, gordijnstalen voor Jen op zak en helemaal in de stemming om deze shopsessie nog een poosje voort te zetten. Helaas werd Jen in het pashokje lastig gevallen, waar ik niets van meegekregen heb. Jen kwam bloedsjacherijnig het pashok uit en de stemming was te snijden. Ze siste met een niet mis te verstane blik in haar ogen dat ze naar buiten wilde en vertelde in de auto wat er was gebeurd. Na de whiskey-stelende electrobengaal had ze het wel even gezien hier en de rust van haar eigen huis was dan ook een ware weldaad. We waren al snel weer opgepept toen we onze shop-prooi zaten te bewonderen maar inmidels zien we wel het nut van een persoonlijke chauffeur c.q. guard in en daar moet nu wel snel werk van gemaakt worden. Een chauffeur betekent hier toch wel een stuk vrijheid om je te bewegen buiten je huis. Dat zijn dan weer de nadelen van deze locatie maar het maakt het ook allemaal wel weer een stuk specialer. Toch blijft Bangladesh voor mij de gaafste ervaring die ik ooit heb meegemaakt en ik heb er eigenlijk nog niks van gezien. Ik kom er heel graag weer terug. Op straat mag het dan lastig zijn, ik heb hier ook hele speciale mensen leren kennen. De groep mensen die Jen om zich heen heeft verzameld zijn allemaal supertof en vooral Steven heeft een ongekende humor.

In zijn appartement hebben we ons verzameld voor de white party op de club. Dat was niet zo bijdehand want hij zit in de textielbranche en heeft in huis als extraatje een handeltje in prachtige kashmir sjaals waar ik natuurlijk weer niet af kon blijven. Dus 6 sjaals verder gingen we op weg naar de club. We werden ontvangen door een cordon bewaking en deden onze intrede in de inmiddels omgetoverde witte club. De sfeer zat er al snel goed in en de muziek was super. Van alles door elkaar voor jong en oud en de dansvloer was al snel gevuld. Het enige nadeel was dat de temperatuur opliep tot voorbij het kookpunt en al snel wist ik hoe een kreeft zich moet voelen als hij de pan ingaat. Dansen was voor mij dan ook geen optie meer want daar moet je een vochtinfuus voor op je rug hangen. Jen schijnt het allemaal niet te deren want die wil alles eruit halen wat erin zit. Ze is bijna niet van de dansvloer af geweest en moet zeker tien kilo kwijt zijn. Ik heb me maar verdiept in de witte wijn en die werd me dan ook van alle kanten toegeschoven. Het lekkere is dat je alle gevolgen daarvan aan de hitte kan wijden en dat iedereen het nog gelooft ook.

Het supergezellige spektakel duurde tot twee uur en nadat Jen een Bengaals fotomodel had afgepoeierd (ze ligt hier wel erg goed in de markt) heb ik met Nicolien nog even de mannen af zitten zeiken want zij is verliefd op een Bengaal met gele tandjes en hij ging gewoon weg zonder bovengenoemde. Dat had tot gevolg dat ze hem een eikel vond totdat hij zich had bedacht en Nicolien binnen een tiende seconde met hem in de auto zat op weg naar de bedstee. Hij heet Osama, do I need to say more? Wij zijn lekker naar huis gegaan waar Gypsy helemaal door de dolle op ons stond te wachten. Al met al een zeer geslaagde avond gehad en hopelijk voor Jen volgen er nog veel meer.

Ik ben er van overtuigd dat Jen (die overigens nu bezig is om haar kleding en sierraden te organiseren wat zonder normale kasten nooit gaat lukken) haar draai hier wel gaat vinden. Ik heb er in ieder geval van genoten en kan het iedereen aanbevelen om op bezoek te gaan op de planeet die Bangladesh heet.

Gastenlogje

2007-09-20T20:43:00.000+03:00

Als de mama van Jennifer heb ik de eer om het eerste gastenlogje te schrijven.
Nou,ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Laten we de meest logische weg maar bewandelen, bij het begin dus.

15 oktober van huis vertrokken op naar Bangladesh. Dan heb je nog geen flauw benul van wat je te wachten staat maar Jen heeft het ook overleefd dus het zal mij ook wel lukken. Eerst naar Londen wat allemaal keurig volgens de regels verliep. Na twee uurtjes door naar Dubai. Dat is natuurlijk al een stuk stoerder! Ik ging het vliegtuig in op zoek naar mijn stoel in de Jan met de pet klasse. Het nummer klopte maar de lokatie volgens mijn idee niet. Een mega stoel met een berg beenruimte, een speciaal uitklapbaar voetgevalletje en een behoorlijk videoscherm in de stoel voor mij. Nog maar even met een rood hoofd rondgeken want er zou zo wel iemand komen om mij van deze zetel af te jagen. Maar nee hoor, ik kreeg de businessklasse in mijn vizier en dat was helemaal schrikken. Dat is een soort van zwevende cabine met een bedachtige stoel waar zelfs een koelkastje in de leuning zit. Vanzelfsprekend gevuld tot aan de rand. Nou, dan maar eens kijken wat we met de afstandsbediening kunnen regelen. Pakweg 150 video films en hetzelfde aantal spelletjes. De mogelijkheid om te bellen en te internetten, tegen betaling dus dat doen we niet.

Op Dubai zwaar onder de indruk van het mooie vliegveld, werd er gelijk omgeroepen dat de vlucht die ik moest hebben al aan het boarden was. Lekker is dat, ik moest nog door de douane en aangezien je al richting ´we hebben hier geen haast´ zit, raakte ik lichtjes in paniek. Iedereen moest zijn schoenen uit en punt 1 ruikt dat niet zo fris en punt 2 duurt het nog langer. Door de douane gerend en met 80 km per uur over het prachtige vliegveld gesjeesd. Nog even flink gesnuffeld bij de rookpunten maar dat zat er voor mij niet in. IK MOEST BOARDEN!!! Paspoort op de balie gesmeten en enigzins verhit de gate binnengestormd. Ik had net mijn tweede voet over de drempel toen ik al weer vol op de rem moest trappen. Totale shock!!!!

De hele ruimte was gevuld met witte plastic tasjes en met plakband dichtgetapte koffertjes en daartussen hingen, zaten en lagen naar mijn gevoel 1000 Bengaaltjes.
Ik torende op de overgebleven 20 cm vloeroppervlak hoog boven het geheel uit want zitten was dus helemaal geen optie. Ze hebben er niks van om je ongegeneerd aan te blijven staren dus helemaal op je gemak sta je daar niet. Van boarden was het eerste uur geen sprake en toen we eindelijk in mochten stappen wilde de hele kudde zich meteen door de deur proppen. Ik ben met behulp van een Engelsman aan boord gekomen anders had ik er nu nog gestaan want je stort je echt niet vrijwillig tussen deze massa. Het was in het vliegtuig meteen een puinhoop en ik moest aan een tandloos analfabeetje uitleggen hoe het videogebeuren werkte. Ik heb hem de hele vlucht naar Shrek laten kijken en hij was helemaal happy. We waren er bijna en toen de bagageformulieren ingevuld moesten worden, kreeg ik van alle medepassagiers die niet kunnen schrijven de paspoorten en formulieren op schoot dus het laatste uurtje was zo om.

Als je over Bangladesh vliegt krijg je een goede indruk wat watersnood is. Alles stond onder een laag bruin water en hier en daar torent er nog een rieten dakje bovenuit. Als ik niet zo blij was geweest om Jennie te zien was ik misschien wel meer onder de indruk geweest maar mijn doel was niet Bengaaltjes redden dus daar maar niet te lang bij stil gestaan.

Op het vlieveld stond Jen al bij de koffers te wachten want als je diplomaat bent krijg je hier alles voor elkaar. Helemaal in de wolken dat ik haar weer vast kon houden heb ik haar eerst even platgeknuffeld. Bij de koffercontrole schudde Jen even dapper nee tegen de douane en we konden meteen doorlopen. Buiten staat er gelukkig een hek om de uitgang want er staan megaveel mensen die waarschijnlijk allemaal iets van je willen en na een wenkje van Jen kwam de chauffeur aanrijden en mocht ik instappen.

Toen de rit naar de club. Ik weet van pure angst niet meer hoelang die duurde maar toen we aankwamen was ik rijp voor een traumacentrum. Die sporen hier echt niet.
Alles zit 2 milimeter van elkaar af en daartussen presteren ze het nog om met een riksja te passeren. Helemaal versleten naar de kamer waar ik na 5 minuten in een zware coma lag. Tussen de middag lekker geluncht met Jen en Janneke (nee geen Jip).
´s Middags lekker gerelaxt en bijgetankt. ´s Avonds wilde Jen nog even naar haar huis en zij zou wel rijden. Weer niks gezien onderweg want ik was weer op van de zenuwen. Tot overmaat van ramp rijden ze hier ook nog links, nou ja de meeste dan.

Het huis is super. Mega groot en echt waanzinnig mooi. De volgende dag bij een collega gegeten in gezelschap van een Deen, een andere collega en iemand die een schooltje runt voor de zielige kindjes. Dinsdag Steven zijn chauffeur geleend, dat is hier normaal en nog een poosje in Jen d´r huis gekeuteld.

Woensdag kwamen de spullen in de meest aftandse truck die ik ooit gezien heb.
De container hing half op de laadbak want dat ding was niet langer. De cabine was volgens mij van oude groentenblikjes gemaakt. Ik ben met mijn neus op de laadbak gaan hangen om te checken of alles wel richting huis verdween want je weet het hier maar nooit. Jen haar bewaker stond er ook bovenop en zo kwam de hele massa toch nog waar hij bedoeld was.

We hebben al twee dagen als een paard gewerkt en zo langzaam maar zeker verandert het toch al gave huis in een paleisje. De oude gordijnen die we naar buiten gezwiept hebben zijn de grote trofee van het schattige tuinmannetje geworden die we na het plaatsen van de groene tuinkabouter van Kiek niet meer terug verwachten.

Ik heb ondekt dat je hier met delegeren een heel eind komt en heb dan ook al op een slinkse manier gezorgd dat we niet al te veel zelf hoeven te sjouwen. Het personeel raakt lichtjes in paniek als de madam iets doet dus daar maken we dankbaar gebruik van. De sfeer is her optimaal en ik zou er geen moeite mee hebben om me hier te vestigen. Zoals je ziet is het iedereen aan te raden om een keer langs te gaan en Jen heeft ruimte zat. Tot nu toe 1 pittige kakkerlak gespot dus dat is ook nog te doen. Jen heeft hem onder een grote pot gezet en daar zit hij prima.

Geloof het of niet dit is nog maar een klein gedeelte van de belevenissen van de afgelopen 5 dagen. To be continued!

Jamuna (en zo...)

2007-09-05T14:53:00.001+03:00

Hmm...soms lijkt het of je zintuigen in zo'n vreemd land scherper worden. Je lijkt meer te zien (bijvoorbeeld de grote hoeveelheid kleur op straat), je lijkt meer te horen (vooral het getoeter en gerinkel van de auto's en de riksja's), je lijkt meer te ruiken (in Bangladesh helaas vaker in negatieve zin, maar dat heeft dan ook weer z'n charme hihi) en je lijkt je gewoon 10 keer meer bewust te zijn van alles wat er om je heen gebeurt. Soms sta ik daar eventjes bij stil en dan ben ik toch wel erg happy dit ik dit allemaal mee mag maken. Afgelopen weekend paste dan ook helemaal in dit straatje. Maarrrrrr zoals het een echte control freak betaamt, lopen we de week weer netjes in chronologische volgorde af :-)

Over maandag en dinsdag valt weinig sensationeels te vertellen. Ik heb overdag gewerkt en de avonden doorgebracht in de club. Het wordt op een weblog natuurlijk een beetje suf om elke keer weeeeeeeeeeeeeeeer te zeggen dat ik in de club ben geweest, maar in praktijk komt het erop neer dat het er gewoon vrijwel altijd gezellig is. Ik hoef me letterlijk alleen raam uit te storten voor wat gezelligheid en lekker eten. Meer heeft een mens niet nodig toch...

Woensdag ben ik bijna overleden aan een hartverzakking. Ik was in de avond uitgenodigd voor een etentje bij collega Leo, samen met nog wat andere collega's. Ik vond - na een paar keer vijf minuten in mijn jeepie te hebben gezeten - dat ik het Bengaalse verkeer prima kon hebben, dus ik stapte vol goede moed in mijn karretje en ging op weg. Probeer het je voor te stellen: je rijdt in het duister, want het wordt hier iets na zessen al donker. Vervolgens rij je door vrijwel onverlichte straatjes, maar gelukkig ken je de route tot aan dat ene punt dus het zit dik in orde, niks aan het handje. Je tuft dus in je tralala-wat-ben-ik-toch-goed-bezig-stemming nog een beetje door, volgt een flauw bochtje in de weg en HALLO! Daar staat heel Dhaka ineens voor je neus. Ik zou zweren dat alle 10 miljoen inwoners van deze stad op dát moment op díe weg waren....nou, dan rij je voorzichtig een paar meter naar voren en je weet niet echt waar je het zoeken moet want OVERAL waar je kijkt zijn auto's en uit alle hoeken en gaten komen riksja's, babytaxi's en voetgangers. Je begint een beetje te zweten en slikt een paar keer diep terwijl je je auto weer een paar meter naar voren manouvreert. Natuurlijk worden de auto's achter je behoorlijk ongeduldig en schromen niet dat duidelijk te maken door heftig te toeteren. Dus op een gegeven moment denk je: als dit mijn tijd is, dan is het maar niet anders en je gooit je auto gewoon tussen de grote massa. Je knijpt je ogen dicht want je bent ervan overtuigd dat je nu een kettingbotsing veroorzaakt, maar verbazingwekkend gebeurt er niets en zowaar kom je zonder kleerscheuren op bestemming aan. Het etentje was best gezellig, maar halverwege de avond kreeg ik weinig meer mee van de gesprekken want ik had alleen maar verschrikkelijke visioenen over de rit terug. Gelukkig was Leo zo aardig om met me mee te rijden en het was inmiddels een heel stuk rustiger dus ik lag uiteindelijk als heelhuidse Jennie op bed.

Woensdag, de volgende dag, waren de auto-perikelen nog niet afgelopen. Het ritje naar de ambassade ging in de dagen daarvoor prima, maar woensdag kreeg ik het voor elkaar om met mijn linkerspiegel tegen een huisje aan te sjezen (ik heb er een mooie kras aan overgehouden, the first of many waarschijnlijk) en voor een beetje afwisseling heb ik ook nog een stukje spookgereden, wat me erg in dank werd afgenomen.

Enfin, het moge duidelijk zijn: Jennifer gaat op zoek naar een chauffeur.

Woensdag ben ik tijdens de lunch met collega Niels naar de Indonesische ambassade gelopen, waar je elke woensdag voor 280 taka (zo'n 3 euro) je uit kan leven op een heerlijk Indonesisch buffet. Hier ben ik dus waarschijnlijk de komende drie jaar op woensdagmiddag te vinden :-) En dan heb ik mijn goede daad ook weer gedaan, want de opbrengsten gaan blijkbaar nog naar een goed doel ook. Goed bezig! Woensdagmiddag ben ik iets eerder van het werk vertrokken om met Natthanya, de vriendin van Leo, op pad te gaan voor de zogenaamde ECA-enquete. Een Brits bureau stuurt twee keer per jaar een enquete op naar alle ambassades. Aan de hand van de uitkomsten berekenen ze de koopkrachtverschillen, wat weer invloed heeft op de buitenlandvergoeding van expats. Dus we moeten van allerlei producten (van een simpel pak melk tot aan een wasmachine) de lokale prijs noteren. We zijn vanmiddag begonnen met een aantal kleding- en elektronicawinkels en dat was 1) erg leuk en 2) erg handig, omdat ik zo een zeeeeeer essentieel stukje van Dhaka leer kennen: de shop-adresjes dus.

Donderdag ben ik na afloop van het werk met Michael (onze lokale regelneef) naar m'n huis gereden met iemand van het schilderbedrijf. Deze verfmeneer had twee kleurenkaartjes bij zich en schoof er al eentje met alleen maar gebroken-wit tinten onder m'n neus. Nou nee sir, me likey kleur! Een half uurtje later vertrok hij waarschijnlijk met de gedachte dat mijn huis een kermisattractie wordt, maar wacht maar af, het het wordt helemaal leuk :-) Zondag gaan ze strepen op de muren zetten bij wijze van 'samples', dus ik ben benieuwd of het allemaal een beetje oké uitpakt en dan kunnen ze echt aan de slag. Nu allemaal met me meeduimen dat de container volgende week ook aankomt...

Vrijdag begon het weekend en dat was dus ook de start van mijn eerste avontuur buiten Dhaka. Met Nicolien, Janneke, Steven en Fred hadden we 's ochtend op de Dutch Club afgesproken. Na een prima ontbijtje begon de roadtrip richting Jamuna. We maakten al snel een tussenstop bij 'Little Italy' om pizza's te scoren voor de rest van het weekend en vanaf daar heb ik de rest van de tocht mijn ogen uitgekeken. Ieder nieuw stukje Bangladesh dat aan me voorbij trekt, brengt verwondering naar boven. Hoe mooi het is, hoe lelijk het is...de contrasten zijn fascinerend hier.

Na zo'n 3 uurtjes kwamen we aan bij Jamuna Resort. Enorm leuke huisjes, heel netjes en dichtbij de Jamuna Bridge gelegen, een brug waar onder andere Nederlanders aan meegewerkt hebben. Het Jamuna Resort is speciaal voor die 'brug-arbeiders' gecreërd heb ik me laten vertellen. Het was natuurlijk niet meer dan logisch dat we die brug van dichtbij gingen bekijken zodra we onze spullen in de bungalowtjes gedumpt hadden. En in Bangladesh doe je dat natuurlijk op de enige gepaste manier: over het water! Met een punter-boot hebben we een uur gevaren, liedjes gezongen en natuurlijk de omgeving bekeken. No need to say dat ik het uitstekend naar m´n zin had!

(Onze leuke bungalowtjes)

(In de woonkamer hangt een pijl naar Mekka zodat men weet in welke richting ze moeten bidden)

(klein wespennestje in de tuin)

(Schip ahoy)

(uitzicht op de Jamuna Bridge)

(ondergelopen rijstvelden)

(sailing away)

Na afloop van het gezellige boottochtje ben ik met Nicolien en Steven het dorpje ingelopen. Wat daar volgde was echt fantastisch...we kwamen middenin een kleine gemeenschap terecht en dat was echt onbeschrijflijk!!! Op een gegeven moment liep het hele dorpje uit om ons te bewonderen en andersom deed ik precies hetzelfde. Zo geweldig om te zien hoe die mensen overleven...Ik kan met de grootste moeite van de wereld niet uitleggen hoe het was om daar tussen te lopen. Je bevindt je op een paar vierkante kilometer tussen de koeien, vissende mannen, kokende vrouwen en kinderen die verlegen beginnen te giechelen als je naar ze zwaait. Ze waren gefascineerd door de digitale camera's die we bij ons hadden en poseerden maar al te graag voor de foto. Het had een soort 'groeten uit de rimboe' effect maar dan indrukwekkender omdat je niet voor de beeldbuis zit maar er zelf middenin staat.

Na afloop zijn we teruggegaan naar het resort. We hebben ons gesettled aan het zwembad (dat klinkt natuurlijk superdecadent als je net uit zo'n dorpje komt wandelen, maar het water was zo groen en vies dat je je nog steeds in de bush-bush kon wanen hihi) en daar hebben we met behulp van een flip-over Pictionary gespeeld met woorden in het thema Bangladesh. Lollig! Nadat we alle woorden gehad hadden, zijn we naar het restaurant verhuisd en hebben we de pizza's laten opwarmen. De rest van de avond hebben we kaartspelletjes gespeeld en net als vorige keer heb ik natuurlijk hopeloos verloren en duizelingwekkend veel takas op tafel moeten leggen. Maar goed, gezelligheid kent geen grenzen en grote winnaar Fred beloofde bovendien het geld aan een weeshuis te doneren, dus dan voelt het verlies toch niet zo zuur :-) De avond vloog voorbij en bij middernacht hebben we nog 'lang zal ze leven' voor Janneke gezongen, want die was jarig.

Uiteindelijk sliep ik iets voor drieën. De volgende ochtend ontbeten in het restaurant en toen begon alweer de terugreis naar Dhaka. We hebben nog een laatste stop gemaakt in het Radisson hotel om het weekend gepast af te sluiten en daarnaast Janneke d'r cadeautje te overhandigen: een voucher voor een ticket naar Calcutta, India! Jawel jawel, over twee weken gaan we een weekend naar Calcutta want het kost allemaal geen fluit en aangezien mijn moeder dan ook hier is, gaat ze gezellig mee! Het was al met al een enorm gezellig weekend, ik heb het reuze naar m'n zin gehad! Weer een leuke ervaring erbij, de eerste van vele hoop ik.

Heel veel liefs vanuit Dhaka!!! Ondanks dat me de tijd niet eens gegund wordt om heimwee te krijgen, denk ik veel aan jullie!
xxx Jen

Le Weekend

2007-08-29T17:26:00.000+03:00

Dag allemaal

Hoewel de titel misschien doet vermoeden dat ik alleen ga uitwijden over mijn veelbewogen weekend, begin ik fijn bij vorige week woensdag. Woensdagavond heb ik de kramp in mijn vingers zitten tikken voor het verkrijgen van een nieuwe inventarislijst voor mijn verhuizing. In Nederland kunnen we enorm goed zaniken over de bureaucratie in ons kikkerlandje, maar vergeleken met sommige andere landen (ik noem ze niet bij naam, kuch kuch) is het soms peanuts. Pinda's dus. Zo ben ik bijvoorbeeld al letterlijk een week aan het proberen een pief bij het Bengaalse ministerie van Buitenlandse Zaken aan de telefoon te krijgen, wat vandaag eindelijk gelukt is. Overwinninggggg!!! Maar goed, persoonlijk liep ik tegen het probleem aan dat mijn paklijst niet in orde was naar Bengaalse maatstaven, wat de aankomst van mijn container behoorlijk had kunnen vertragen. Maar door snel optreden van deze en genen is het zowaar allemaal goedgekomen: het ziet er nu naar uit dat ik half september mijn eigen spullen in Dhaka kan verwelkomen. Let the Ikea-games begin!

Donderdag brak de laatste dag van de week alweer aan. Aan het einde van de dag ben ik met Mijn Eigen Auto (hij is zoooooooo hippieflippiedippie leuk!!!) achter Janneke aangereden naar de club. Het verkeer in de zijstraten van Gulshan is echt goed te doen, ware het niet dat ik de afmetingen van mijn auto totaal nog niet ken...heb dus het idee dat ik in een vrachtwagen rij (hoewel ik voor begrippen hier in een boodschappenkar rondsjees) en heb dus het gevoel drie weghelften nodig te hebben om alle hindernissen op mijn pad te ontwijken. En belieeeeeeve me dat zijn er een hoop! Even wennen dus...

Die avond op de club iets gegeten met Janneke, Nicolien en Fred. Na het eten heb ik Janneke geholpen met haar boodschappen heelhuids in d'r appartement te krijgen en daarna zijn we naar de Nordic club (drie keer struikelen bij haar vandaan) gelopen, want Steven had kaartjes geregeld voor een happening daar. Eenmaal daar stond de band er - licht uitgedrukt - nogal statisch bij, dus het swingde allemaal niet de pan uit of zo, maar het is wel een leuke club en ik vermaakte me uitstekend. Wilde ook eigenlijk helemaal niet naar huis, maar toen iedereen de pleitvaart nam, had ik natuurlijk weinig keus dus ik lag op een zeer christelijk tijdstip op bed.

De volgende dag, vrijdag, al vroeg opgestaan. Na een prima ontbijtje in de club ben ik helemaal in mijn uppie (oehoeeeeee spannend joh!) naar mijn huisje gereden. En daar heb ik lekker een uur rondgebanjerd, druk puzzelend welke kleurtjes ik op de muren wil en waar ik alles neer ga zetten. Het is echt geweldig! Er staat nog geen spaarlamp van mezelf in dat hele huis, maar ik voel me er nu al helemaal thuis.
Na een uurtje kwam Janneke me ophalen met nieuwe en tijdelijke collega Hans, voor een grande tour langs een aantal winkels van Dhaka. We zijn eerst naar de supermarkt gereden. Superlollig, door de hele winkel hangen knipperende lichtsnoeren waardoor je je in een soort absurd kerstuniversum bevindt. Het viel me reuze mee wat je allemaal kunt kopen (of het te pruimen is, is natuurlijk een tweede maar daar komen we snel genoeg achter). Grappig dat je zoiets onbenulligs als boodschappen doen hier al zo'n giga-avontuur kan vinden.

Zo zijn we nog een paar winkels afgegaan en onze laatste stop was het Radisson hotel waar we uitgebreid gelunched hebben. Janneke dropte me bij mijn huis en ik ben weer in mijn uppie teruggereden naar de club *geeft zichzelf schouderklopje*. Hier nog even een Kodak-moment bij het Radisson:

Vrijdagavond hadden we om 10 uur afgesproken in de Dutch Club. Komt ze weer met die club hè? :-) Ik heb nog een excuus dat ik er momenteel logeer, maar ook overige mensen lijken er hun tweede woning van gemaakt te hebben.

Na nog een uurtje daar gehangen te hebben, was het tijd om op weg te gaan naar mijn allereerste feest in Bangladesh!!! Samen met Steven, Nicolien en Shahin ging ik op weg naar The Regency Hotel, waar het feest op het dak plaatsvond. En dat was erg succesvol! We stonden als enige buitenlanders tussen een hoop Bengalen, maar de sfeer was heel relaxed en de muziek goed dus voetjes van de vloer
Steven had wijn meegenomen, wat hier vaak oogluikend wordt toegestaan. En als ze een beetje tegensputteren, stop je ze een paar takas toe en dan is het ook geregeld. Moet je hier blijkbaar niet moeilijk over doen....er zijn genoeg Bengalen die zelf ook drinken, hoewel dat natuurlijk officieel niet is toegestaan, dus als je een biertje besteld krijg je het gewikkeld in een servetje. Creativiteit op z'n hoogtepunt. Maar goed, ik had me duidelijk een beetje teveel aan de wijn gelaafd, dus je zou kunnen stellen dat ik niet helemaal meer in optimale staat was toen we rond een uurtje of 4 naar huis gingen. Het was in ieder geval een goede ontgroening in het Bengaalse feestleven.

(het laatste plaatje is een beetje vaag, maar geeft wel goed weer hoe mijn zicht was tegen het einde van de avond hihi).

Het ging niet geheel zonder moeite om de volgende dag met een zwaar hoofd en een trillerig gevoel in de ledematen alweer om 9.00 uur paraat te staan, want ik had afgesproken met een overenthousiaste secretaresse van de Duitse ambassade. Ze nam me mee naar de German club, waar ik zowaar een ontbijt naar binnen heb gewerkt. Toen hebben we daar even gezwommen, een welkome verfrissing. 's Middags zouden we met nog een secretaresse een boottochtje gaan maken, maar - godzijdank - ging dat niet door. Ik werd al groen en geel bij het idee van een schommelig middagje in de wateren van Dhaka, dus die houden we nog even tegoed. Die middag vanzelfsprekend slapend doorgebracht en toen was het weekend alweer ten einde gekomen.

Heb ook erg veel zin in aankomend weekend, want dan ga ik op een roadtrip! Ik ga naar Jamuna, wat op zo'n 3 uur rijden van Dhaka ligt. Ben ontzettend benieuwd om voor het eerst iets buiten Dhaka te gaan zien. Hoewel ik van Dhaka zelf ook nog maar een fractie heb gezien, er ligt nog ontzettend veel om te ontdekken in het vooruitzicht!

Voor nu in ieder geval weer een dikke kus vanuit Dhaka, tot snel weer.
xxx

In overtreding

2007-08-23T20:00:00.000+03:00

Time is the only thief we can't get justice against - aldus gesproken door een wijze maar anonieme mevrouw of meneer.

Zohooo, tijd voor een teken van leven vanuit de tropen! Ik zit hier nu alweer dik twee weken en kan met alle moeite van de wereld niet bijbenen hoe snel de tijd hier voorbij raast. Maar weer even een weekje terugspoelen in het geheugen...

Ik had al gezegd dat er op woensdag voor het eerst sinds januari weer een curfew is ingesteld vanwege studentenrellen in de stad. De volgende ochtend bleek dat die curfew voor onbepaalde tijd was. Ik – groentje – vertaalde het woord nog altijd naar ‘avondklok’, dus ik stond op donderdagochtend gewoon vrolijk op de chauffeur te wachten, die normaal stipt om 08.00 uur voor het hek staat. Maar de minuten verstreken, het werd vijf over acht...tien over acht...kwart over acht...nog niets. Dus heb ik de ambassade maar gebeld, waar Michael opnam. Michael is ontzettend aardig, maar niet altijd even goed te verstaan in het Engels. Dus het enige wat ik ‘m hoorde zeggen was ‘if you want to come to Embassy, I can send driver’. En ik dacht ‘ja duuuh ik kom toch niet naar Bangladesh om tomaten te plukken of zo, natuurlijk wil ik naar de ambassade!’ dus een paar minuten later werd ik opgepikt. Eenmaal daar bleek dat alleen ik en een andere verdwaalde collega gekomen waren. Oeps. Later kwamen er ook andere uitgezonden collega’s binnendruppelen, maar achteraf blijkt dat we de situatie behoorlijk onderschat hebben. Eigenlijk waren we simpelweg in overtreding van de wet door überhaupt de straat op te gaan. Bijna alle mobiele telefoonlijnen lagen er uit, veel Internetproviders idem dito, de informatieverschaffing was dus erg gering terwijl het downtown ontzettend onrustig was met brandstichtingen, opstootjes, ga zo maar door. Je moet er eigenlijk niet aan denken dat er iets was gebeurd...Het was in ieder geval meteen een goede ‘wake up call’ om het communicatiesysteem weer aan een opfrisbeurtje te onderwerpen, dus dat proces is nu in gang gezet. Ik heb een portofoon, echt een vet stoer ding haha.

Die avond na het werk zijn we even naar de club gegaan en uiteindelijk ben ik met Nicolien, Fred en Steven bij Janneke thuis beland en hebben we Janneke’s restjes opgegeten en een avondje zitten kaarten. Om takas zelfs, de hier geldende valuta. En het is natuurlijk geen geheim, Jennifer en cijfertjes maakt niet zo’n gelukkig huwelijk, dus ik heb dik verloren en takas moeten dokken. Het was desondanks een erg gezellige avond, maar nogmaals: we waren dus dik in overtreding want hadden allemaal netjes thuis achter de Bengaalse geraniums moeten zitten. Gelukkig is alles goedgegaan en hebben we geen problemen gehad.

Vrijdag was het alweer weekend hier. ’s Avonds was er een Spaanse avond georganiseerd in de Dutch Club, die gelukkig door kon gaan vanwege een versoepelde curfew. Dat wil zeggen dat ik dus weer eventjes fijn heb kunnen genieten van heerlijke tapas!!! Daarna was er een filmvertoning van een Spaanse arthouse-film. Los amantes del circulo polar, echt een mooie film, aanrader! Daarna nog wat mensen ontmoet in de bar jazeker de hypotheker, het was weer reuzegezellig!

Zaterdag ben ik met Nicolien en Fred naar het Radisson hotel geweest, waar je alleen maar ‘blanken’ ziet en hele rijke Bengalen. Dat was eh...apart. Het is schitterend mooi, je waant je op een luxe resort ergens in de tropen (hee wacht even, dat is ook zo…) en ik kan me voorstellen dat het voor mensen die hier lang zitten een goede plek is om even op adem te komen van alle hektiek. Maar ik werd eigenlijk superduf van dat hele zen-gebeuren, dus heb de halve dag liggen slapen aan het zwembad.

Het is grappig, ik had van tevoren echt wel een paar dingen opgesomd waarvan ik dacht dat ze storend of vervelend konden zijn, maar het enige storende element kwam eigenlijk uit onverwachte hoek. Ik val hier namelijk af en toe van m’n stoel als ik zie hoe (westerse) mensen hier met het Bengaalse volk omgaan. Dat is vaak gewoon ronduit onbeschoft en ik kan me er totaal niet in verplaatsen. Misschien ben ik heel naïef, want het zal in zekere mate ook wel nodig zijn om hier iets gedaan te krijgen, maar dat kan volgens mij ook op een andere manier. En de negativiteit ook...Nou goed, het zat er natuurlijk in dat ik hier ook tegen minder leuke dingen zou aanlopen, part of the game. In de avond weer in de Dutch club beland met een paar mensen en het moge geen verrassing meer zijn: het was weer eens gezellig en alles was weer goed!

Vandaag was een leuke dag. De werkdag ging weer razendsnel voorbij, in de middag kregen we een aantal ‘blokhoofden’ over de vloer (contactpersonen voor een bepaalde regio die in gevallen van nood worden ingezet om de rest van de Nederlanders en Belgen in hun regio te bereiken) die portofoons overhandigd kregen. Tsja, dat zijn natuurlijk leuke toys dus bij iedereen kwam het kind weer even bovendrijven en we hebben leuk een uurtje zitten spelen met die dingen. In de avond was ik met twee andere nieuwe collega’s uitgenodigd bij Nicolien thuis, dus ik heb weer een gezellig etentje achter de kiezen.

Ja mensen, zo kom ik de tijd wel door hier ;-) Vandaag trouwens de 'bill of sale' voor mijn auto getekend, hij is nu officieel van mij wiehoeee! Beetje jammer alleen dat de verhuisfirma er een potje van heeft gemaakt waardoor het zeer waarschijnlijk is dat ik nu nog zeker een maand op mijn spullen moet wachten. Dodo's.

Alright, ik hou het weer eventjes voor gezien en beloof snel weer wat te schrijven en dan ook wat leuke foto's te posten. Hoewel ik normaal altijd de batterijen uit het toestel schiet, heb ik tot nu toe nog erg weinig foto's gemaakt, maar dat gaat helemaal goedkomen!

Liefs, Jennifer

Inburgeren in Dhaka

2007-08-22T15:37:00.000+03:00

Sodeju hee! Kan nou niet bepaald zeggen dat de tijd hier voorbij kruipt, er is gewoon alweer een dikke week verstreken sinds mijn vertrek uit Nederland. En ik kan niet anders zeggen dat het me uitstekend bevalt tot nu toe!

Zondag was de eerste dag van de week. Echt wennen om op onze heilige zondag te werken, het voelt een beetje onnatuurlijk maar het is vast een kwestie van wennen. Na het werk ben ik wezen pinnen en heb ik pasfoto's laten maken. Nooit geweten dat je zoiets simpels als zo'n avontuur kan ervaren! Ik kijk nog steeds m'n ogen uit als ik me middenin het verkeer bevind, je moet toch over een zeker talent beschikken om er zo'n zootje ongeregeld van te maken. Echt schitterend die chaos! Behalve als ik straks zelf ga rijden, dan zou ik het toch wel wenselijk vinden dat iedereen enigszins helder na gaat denken...Toen ik de auto uitstapte, zag ik een vrouw zonder ledematen op straat bedelen. Ik vind het nog een beetje lastig hoe daar mee om te gaan...geld geven is niet echt een optie, dat is een gebed zonder end hier. Plus, ik heb het idee dat er meteen honderd andere Bengalen op je afstormen als je eenmaal je portemonnaie trekt. Ik was in ieder geval blij dat Tarek de chauffeur met me meeging en ik niet moederziel alleen was. Alles op z'n tijd!

Die avond ben ik naar een etentje bij Janneke thuis geweest met Nicolien, Steven en Zafar (haha ik weet zeker dat ik dat verkeerd spel, maar shit happens). Lekker gegeten, gezellige avond! Zo mogen er meer komen :-)

Maandag was niet echt sensationeel, prima werkdag en eenmaal terug in de club weer vrij snel in coma gevallen. Ben hier best wel snel gesloopt...ik hoor van iedereen dat ze daar last van hadden in het begin. Ander klimaat, duizenden nieuwe indrukken...schijnt toch wel een wissel te trekken op je energievoorraadje. Zal jullie trouwens even showen waar ik nou precies werk.

Voila, het ambassadegebouw:

Niet onaardig toch? En dit is de ingang: (nou ja, links daarvan zie je dus een ieniemienie stukje van de ingang maar ik vond die auto wel fancy staan hihi)

En vervolgens mijn kantoortje:

Moet ik nog wel eventjes wat gezelliger maken met wat foto's en frutsels want is wel een beetje depri aangezicht zo hè?

Dinsdag was de laatste werkdag van de ambassadeur. Hij is inmiddels vertrokken naar Nederland en de nieuwe ambassadeur zal half september aantreden. Gisteravond hadden we een afscheidsbijeenkomst met het al het personeel. Het was weer een geslaagde avond! Gezellig zitten kletsen, lekker gegeten, what more do you need? Koken kunnen die Bengalen wel trouwens, holy mozes ik heb nog niets geproefd wat niet te pruimen was. Hier een paar fotootjes voor een kleine impressie:

Links ziet u his Excellency + the mrs en rechts collega Fritz

Aanhoren van Le Speech (ik sta ergens sneaky achterin)

Aanhoren van Le Speech 2

Dit zijn de twee lokale secretaresses en de receptioniste. Zijn hele gezellige ladies. De Bengalen komen bij elke gelegenheid in vol ornaat, echt bee-oo-ti-ful al die gekleurde sari's!

Vanochtend ging de wekker iets te vroeg naar mijn zin maar ik heb het gered om op tijd klaar te staan toen Tarek me ophaalde. Mijn toekomstige bolide staat inmiddels op de ambassade, vind 'm echt zo supertoll! Het is een Suzuki Vitara, check it out:

Issie leuk of issie leuk? Nog even in de onderhandeling en dan issie mine.

De werkdag trok rustig aan me voorbij en aan het einde van de dag ben ik een ijsje wezen eten met collega Nicolien. Ze hebben hier een heuse Mövenpick-ijssalon! Ik zeg: Dhaka rulessss :-)
Op tijd weer terug in de club, want voor het eerst sinds lange tijd is er een curfew ingesteld waardoor iedereen ná 8 uur niet maar naar buiten mag. Het schijnt behoorlijk roerig en onrustig te zijn in de stad, studentenopstanden en relletjes naar ik begreep. Waar je overigens in de diplo-zones niet zo snel iets van merkt dus you need not worry.

Zo, het is hier alweer bedtijd. Ik ga m'n mandje in, morgen is alweer de laatste werkdag van de week hier aangebroken. In het kort: ik heb het echt super naar m'n zin hier! Het heeft alleen nog wel een hoog vakantie-gehalte, in die zin dat het waarschijnlijk nog niet helemaal doordringt dat ik hier nu echt wóón. Af en toe sta ik even bij stil bij het hele gebeuren en dan denk ik 'WOW JEN!' en kan ik er gewoon niet bij wat er allemaal gebeurt op het moment. Maar het grootste gedeelte van de tijd onderga je het gewoon en ik probeer zoveel mogelijk te genieten van alle indrukken die ik hier opdoe. Zelfs de nare dingen die je ziet, het is op een vreemde manier bijzonder om dit allemaal te aanschouwen. Ik ben heel nieuwsgierig naar de rest van de stad en het land, maar ik heb mezelf voorgenomen om het voor de verandering eens rustig aan te doen en het allemaal op me af te laten komen. All in due time!

Voor nu weltrusten, dikke kus en tot snel!
xxx Jen

And so it begins...

2007-08-18T09:39:00.000+03:00

Hallo allemaal, greetings vanuit Dhaka!!! Tsja, daar zit je dan ineens, op je guesthouse kamertje middenin de tropen, te bedenken waar je in hemelsnaam moet beginnen omdat de ontelbare indrukken nog een beetje een wirwar vormen in je door jetlag geteisterde hoofd. Zal m’n best doen er een enigszins samenhangend verhaal van te maken…

Afgelopen maandag heb ik mijn koffer volgepropt met alles wat níet met de container is meegegaan. Het was een behoorlijk uitdaging om ’t arme ding uiteindelijk dicht te krijgen en ik verbaas me nog steeds dat ‘ie niet uit z’n voegen gebarsten is. Mijn laatste dag in Nederland stond uiteraard ook nog in het teken van afscheid nemen. Ik heb me in de afgelopen periode vaak verbaasd hoe makkelijk het me afging. Zo verbaasde ik me ook over het feit dat ik niet ook maar een beetje de kriebels kreeg bij het idee dat ik de volgende dag Nederland echt achter me zou laten…

Schijnt bedriegt blijkbaar. Zou graag de ‘tough girl’ uithangen hier, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat op dinsdagochtend de sluizen finaal opengingen. I’m talking Niagara Falls here…Kan zijn dat een mens voor 70% uit water bestaat, maar ik zou toch zweren dat ik er 80% heb uitgejankt...In de loop van de ochtend was het dan echt tijd om met ouders en de buufies naar Schiphol te gaan. Na het inchecken en het dumpen van mijn koffer (die een mooi ‘heavy’ label heeft gekregen) waren mijn beste vriendinnetjes ook gearriveerd en we zijn met z’n allen nog even iets gaan drinken. De tijd om te vertrekken kwam maar al te snel en toen was het dan echt tijd voor dat moment waar ik al voor vreesde sinds het moment dat ik ja zei tegen deze plaatsing: De Douane. Ik zei iedereen voor het laatst gedag en begaf me vervolgens met een behoorlijk blurry vizier richting vertrekhal. Volgens mij zijn er nog zeer charming foto's van gemaakt ook, zal ik nog posten zodra ik ze krijg. Tsja, best heavy shit, maar tegelijkertijd was het ook wel oké. Heb hier bewust voor gekozen en lange tijd naartoe gewerkt, en nu was het simpelweg zover. En het afscheid is sowieso niet definitief, dat is natuurlijk echt een gigantische geruststelling. Meteen na de douane was het dan ook helemaal goed, de tranen droogden op en ik was er klaar voor!

De reis begon met een KLM-vlucht naar Dubai. Wiehoe, die business class kan ook slechter zeg! Daar zat ik dan, tussen al die zakenmannetjes die zichzelf meteen verdronken in hun papieren en laptopjes, terwijl ik daar een beetje geïntimideerd zat te wezen door alle technische snufjes van mijn stoel alleen al. De meneer naast mij was van de Shell en overduidelijk een Vergevorderde Business Class Ganger. Toen ik aan het rommelen was met mijn armleuningen (daaronder zitten namelijk een heleboel verrassingen heb ik ontdekt!) zag ik ‘m opzij gluren met z’n blik van ‘ja hoor, daar heb je weer zo’n groentje’. Haha, damn right. Hoe dan ook, de 6 uur richting Dubai gingen in een zucht voorbij. Na daar opnieuw te zijn ingecheckt, heb ik mezelf gelanceerd in de business lounge van Emirates. Haha hoe jetset klinkt dat? Rariteiten…

Op een gegeven moment was het tijd om me naar de gate te begeven, waar de eerste cultuurshock me om de oren sloeg. Bengalen, Bengalen, Bengalen, overal waar ik keek. Het leken er wel duizenden (vind dat ik op dit moment best een béétje mag overdrijven) en ik ben zoveel mogelijk achteraf blijven staan om het allemaal rustig in me op te nemen. Daar had ik plenty de tijd voor, want uiteindelijk gingen we ruim een uur later dan gepland boarden. De business class van Emirates is zo mogelijk nog een tikkie luxer en ik heb het grootste gedeelte naar Dhaka slapend afgelegd. Tegen het einde van de vlucht werd ik wakker gemaakt voor een prima ontbijtje en niet snel daarna kon ik vanuit het raampje de eerste beelden van Bangladesh spotten. Het moge geen verrassing zijn wat ik zag: water, water en nog eens water. Na de landing ging het allemaal soepel: ik was binnen een mum van tijd door de douane heen en mijn koffer kwam al snel van de band afrollen. En toen stonden daar gelukkig al Janneke en Tarek van de ambassade.

Buiten omarmt de vochtige, klamme hitte je meteen, het bleek een regenachtige en broeierige ochtend. In de auto zaten we zo te kletsen dat ik niet heel erg heb opgelet op de omgeving, maar de flitsen die ik af toe zag, deden niets tekort aan mijn verwachtingen: druk, chaotisch en Zo. Ontzettend. Anders. Ik werd afgezet bij de Nederlandse Club, waar ik de komende tijd in het guesthouse zal verblijven. Mijn kamer is helemaal in orde, het ziet er netjes uit en ik heb alles om het mezelf gemakkelijk te maken. Ga het hier vast prima redden!

Ik heb mezelf opgefrist en een kort dutje gedaan, waarna ik rond een uurtje of 2 in de middag weer door een chauffeur werd opgehaald om naar de ambassade te gaan.

Daar was ik dan, gearriveerd op mijn nieuwe werkplek. Ik heb kennisgemaakt met de ambassadeur en zijn echtgenote en Afke van het archief heeft me van nuttige info voorzien voordat de ‘Meet & Greet’ startte. Jeetje, wat een welkom!!! Ik kwam boven en daar stond het bijna voltallige ambassadepersoneel te wachten met drankjes en hapjes. Help, ben bang dat het nog een behoorlijke oefening gaat worden om de Bengaalse namen te onthouden van de lokale staf. Het was heel prettig om zo ontvangen te worden, ik had het me niet beter kunnen indenken. Na afloop ben ik weer teruggebracht naar de Nederlandse club. De combi van jetlag en zoveel eerste indrukken maakte dat ik vrijwel meteen in diepe coma viel. Gelukkig ontwaakte ik toen Nicolien van de ambassade me belde rond een uurtje of zeven, ze was ook op de club en vroeg of ik een hapje kwam eten. Beneden ontmoette ik ook Fred, die hier in de textielbusiness zit. Met z’n drieën hebben we wat gegeten (heel goed te doen hier op de club, zag dat ze zelfs bitterballen en kroketten hebben hihi) en gedronken. Daarna dacht ik de vermoeidheid voorbij te zijn en ben ik hyperactief mijn koffers uit gaan pakken en heb ik mijn kamer een beetje eigen gemaakt met foto’s van het thuisfront. Veel te laat ben ik dan toch maar mijn bed ingekropen en heb ik gedroomd van kakkerlakken met hele lange voelsprieten. Eeeek! (tot nu toe trouwens maar twee ieniemienies in mijn badkamer gespot, die waren hartstikke lief).

De volgende ochtend vroeg opgestaan en mezelf klaargemaakt voor de eerste werkdag! Tarek de chauffeur, die echt Aardig is met hoofdletter A, stond alweer buiten te wachten, wat een enorme luxe! De eerste dag is voorbij gevlogen: ik heb een tour door de ambassade gekregen (het was groter dan ik had verwacht, ik zal proberen binnenkort wat fotootjes te schieten) en ik heb mezelf gelukkig ook al nuttig kunnen maken. Over die luxe gesproken, ik weet af en toe niet wat me overkomt. Het keukenpersoneel zet ’s ochtends netjes een fles water voor je neer op je bureau en komt regelmatig vragen of je nog iets anders nodig hebt. Voor de lunch kan ik bestellen bij de Nederlandse club, waarna de bestelling wordt opgehaald door een van de chauffeurs. Toen de werkdag erop zat en ik naar de parkeerplaats liep en zei dat ik op zoek was naar Tarek, renden letterlijk drie man weg om hem te halen. Ongelooflijk. Als we dan vervolgens wegrijden, staan drie guards netjes te zwaaien en dan krijg ik iedere keer een flauwe impressie van hoe Koningin Beatrix zich voelt als ze netjes even haar hand opheft en beleefd knikt.

Na mijn eerste werkdag heb ik het niet laat gemaakt. Ik ben vroeg gaan slapen en heb lekker lang uitgeslapen. Toen zijn we dus bij vrijdag aanbeland. In de middag kwam Janneke me oppikken op de club en zijn we naar mijn huisje gereden. Wooooowieeeee het is echt zooooo leuk!!! Janneke heeft ervoor gezorgd dat veel van het fugly bruine lak van de kastjes al wit is overgeverfd, en hoewel de landlord het er niet helemaal mee eens is, laat ik waarschijnlijk hetzelfde doen met de deuren en posten (zie foto's in een van mijn eerste berichten) en dan is het helemaal PERFECT! *grijns*

Daarna zijn we naar collega Angèle doorgereden, want ze heeft de auto van haar ex nog staan die verkocht moet worden. Ik was er meteen weg van, het is een leuk, groen, compact jeep-achtig autootje, helemaal top! Dus daar ga ik nog even achteraan en dan is dat ook geregeld. Met Angèle d’r partner Sam ben ik nog even de weg opgeweest. Hij reed eerst een stukje, en halverwege heb ik het stuur overgenomen. Had wel een beetje de kriebels: het stuur aan de rechterkant van de auto, rijden aan de linkerkant van de weg en dan het Bengaalse verkeer wat echt tien keer nergens op slaat. Regels bestaan niet, rijbewijzen hechten ze volgens mij ook weinig waarde aan en al die gekke taxibusjes en riksja’s komen uit alle hoeken en gaten schieten. En dan heb ik het nog niet eens over al die gaten in de weg, het is net een hindernisparcours. Oh, en voetgangers! Die lopen hier ook gewoon tussen alles door, wat me vooral ’s avonds een beetje tricky lijkt. Als je bij het stoplicht stilstaat, komen er vaak hordes kinderen om je auto staan, tikkend op de ramen om te bedelen voor geld.

Wil niet teveel op de zaken vooruitlopen, maar misschien/waarschijnlijk heb ik al een trouw vriendje gescoord hier: Gypsy!

Angèle heeft Gypsy hier ooit van de straat geplukt. De arme ziel heeft slechts 3,5 pootjes maar is een echte lieverd. Angèle vertrekt in december terug naar Nederland en zoekt iemand die er goed voor kan zorgen. Wist eerst niet of het wel zo’n goed idee was, omdat ik natuurlijk de hele dag werk, maar mijn voorgangster had een hondenuitlater in dienst die helemaal gek was van haar hondje en er een paar keer per dag mee ging lopen. Ik ben thuis zo gewend aan dieren om me heen, dat het me superleuk lijkt om gezelschap te krijgen van Gypsy.

Na een kleine tour door de wijk Gulshan (waar ik ook woon) en een pitstop in Janneke’s appartement zijn we naar de verjaardag geweest van Nathanya, de partner van onze hoofd bedrijfsvoering. Best gezellig, ik heb me nog geen moment hoeven te vervelen sinds mijn aankomst hier en ik word echt enorm goed opgevangen.

En nu heb ik dus ook Internet op mijn kamer, dus vanaf nu kan ik jullie geregeld op de hoogte brengen van de happenings hier in het verre Azië :-) Ik ga binnenkort een heleboel foto's maken zodat jullie een beter beeld krijgen van waar ik beland ben. Nog heel erg bedankt voor jullie leuke mailtjes, sms’jes en berichtjes anderzijds, lange leve de moderne communicatiemiddelen! Wat betreft het tijdsverschil: ik loop nu 4 uur vooruit op jullie, dus dat is goed te doen!

Veel liefs, Jennifer

Hey, I put some new shoes on and suddenly everything is right

2007-08-10T23:42:00.000+03:00

Toch nog een paar woorden vanaf de oude vertrouwde computer thuis, want dit móest ik nog even met jullie delen. Van een amigo uit Zwitserland kreeg ik namelijk een zeer considerate mailtje toegestuurd, hij dacht dat deze wel van pas zouden komen in Bangladesh:

*bezwijkt onder giechelattack*

Kus!

Verhuizen

2007-08-06T18:22:00.000+03:00

Ik kan me stressvoller manieren van verhuizen indenken. Afgelopen vrijdag kwam een dreamteam van 4 verhuizers (lieftallig de 'Sjakies' gedoopt) mijn spulletjes inpakken en afvoeren. Hoewel ik in het begin nog een beetje doelloos door de tuin dwaalde ("Kan ik iets doen?"), heb ik het al snel opgegeven door mezelf in een tuinstoel te lanceren, van waaruit ik met veel plezier het onderlinge getreiter van de Sjakies heb aangehoord.

Na een paar entertainende uurtjes waren al mijn spulletjes netjes ingepakt. Opper-Sjakie had ergens in de tussentijd nog treffend opgemerkt: "Goh, wel veel groen hè?".

Tsja, ik ben gek op groen. Heb een mini-onderzoekje opgezet waar de kleur eigenlijk voor staat. Daarbij kwamen mucho verwijzingen naar de natuur naar boven. Maar ook vruchtbaarheid (okeee), vrede (altijd fijn), kracht van ontkiemend zaad (hier kun je leuke grapjes over maken), lente, jeugd, welvaart, hoop, autonomie, kalmte, evenwicht, gezondheid, doorzettingsvermogen. Groen houdt het midden tussen koude en warme kleuren en is rustgevend, maar wel levendig.

Leuk hè, zo'n educatief zijsprongetje? :p Goed, de Sjakies hadden al snel mijn hele handeltje in de verhuiswagen getild en toen was het bye-bye-zwaai-zwaai naar mijn bezittingen.

Eerlijk gezegd was het best wel een opluchting. Voor het eerst in lange tijd kon ik eventjes 'niets' meer. Ik leef nu vanuit mijn koffer en tezamen met het lekkere weer van afgelopen weekend heb ik daar nog een leuk vakantiegevoel op nagehouden ook

Het enige vervelende is de nachtmerrie die ik vrijdagnacht had. Die zag er zo uit:

Maar zoals Marco Borsato altijd zegt: dromen zijn bedrog, dus ik ga er gewoon van uit dat ik over een tijdje mijn inboedel kan verwelkomen in Bangladesh. Nog maar een weekje en dan is het echt zover, dan ga ik mijn spulletjes achterna. En ik heb er oprecht zin in, het is tijd voor iets nieuws. Een nieuw avontuur en een nieuw hoofdstuk in het boek dat Mijn Leven heet :-) Nog even genieten van een laatste gezellige week met vrienden en familie en dan ben ik helemaal ready for take-off! Ik denk dat dit mijn laatste berichtje vanuit Nederland zal zijn, de volgende woorden worden gepost vanuit Dhaka!

Dikke kus aan jullie allemaal en tot snel!!!
Liefs, Jen

Feestje

2007-08-01T19:04:00.000+03:00

Veelbewogen tijden, dat mag ik best zeggen denk ik zo!

Vorige week was mijn laatste werkdag bij DCO. Opruimen en afronden die handel. Het voelde een beetje als zo'n after-Kerstmis dip. Jeweetwel, leuke feestdagen achter de rug en dan moet je die rotboom nog aftuigen, wat volgens mij echt he-le-maal niemand leuk vindt om te doen. Behalve de cleaning-freaks der aarde.
Ik heb het aftuigen van mijn bureautje dan ook voor het aller-aller-laatst bewaard, toen mijn collega's al lang en breed aan het borrelen waren. Na een paar glazen was het dan echt tijd om de deur achter me dicht te trekken. Ik heb nog een keertje weemoedig achterom gekeken en met een dramatisch gebaar het licht uitgedaan. Endex.

Ook de volgende dag stond in het teken van mijn aankomende vertrek. Maar geen sprake van sentimenteel gedoe, het was immers een see-you-later feestje en vooral géén afscheidsfeestje. Ik pletter immers niet van de aardbol af en de afstand tussen hier en Dhaka valt nog altijd binnen een dag te overbruggen als alle andere moderne communicatiemiddelen even niet voldoen. Ik heb echt een superleuke avond gehad :-) Foto-impressie:

De volgende ochtend was het pas weer tijd voor een reality check. Nadat we Ground Zero weer een beetje hadden gladgeruimd, hebben we al mijn ingekochte spulletjes naar de huiskamer gesleept. En toen was het ineens wel heel erg 'echt'. Al mijn bezittingen op één grote deprimerende hoop. Dát en de avond ervoor vormden geen gelukkig huwelijk, dus ik zat er eventjes een beetje doorheen. Kon ineens niet meer bedenken waarom ik dit zo graag wilde, als ik zo'n leuk leventje hier heb met leuke mensen om me heen. Na een tijdje kon ik wel weer helder nadenken en heb mezelf maar getroost met de gedachte dat het 'part of the game is', heb me laten vertellen dat zelfs de meest doorgewinterde expats soms last hebben van 'cold feet'. Ben er nu weer van overtuigd dat ik een kick-ass tijd ga krijgen in Dhaka, dus we gaan nu echt op weg naar die eindstreep. It's the final countdown (tadadaaaada, tadadadadaaaaa *ahum*)

Dikke kus,
Jen

Jongleren

2007-07-07T13:39:00.001+03:00

Jongleren dus. Volgens mij wordt door de mensheid zwaar onderschat wat een kunst dat eigenlijk is. Toegegeven, ik kwam er zelf ook rijkelijk laat achter, maar ik voel me nu toch aardig verwant met jongleurs. Jongleerders. Ofzo. Hoe-dat-zo? Omdat ik nu al aardig wat weekjes aan het jongleren ben tussen werk (druk), voorbereidingen (wordt vervolgd) en ook vooral een hele hoop leuke dingen doen met leuke mensen nu het allemaal nog zo makkelijk kan. En dat is soms verrekte moeilijk! Maar tegelijkertijd heeft het allemaal een hoog entertainmentgehalte, dus je hoort me absoluut niet klagen over dit circus.

Twee weken terug met mams naar Barcelona geweest. Dikke pret uiteraard want uitverkoop, heerlijk weer, tapas, gezellige terrasjes, Gaudí en leuk gezelschap maakt een perfecte combi. Het leven was weer eens zeer aangenaam :) Na een vertraagde vlucht richting Holanda ben ik na zo'n 3 uurtjes slaap in zombie-staat naar m'n werk gegaan, waar ik die middag een lunch had met mijn voorgangster uit Dhaka. Heel leuk mens, de vooroordelen vlogen zo het raam uit en we hebben gezellig zitten kletsen over Bangladesh. Daarna mijn laatste serie prikken gehaald, ben niet geheel rouwig om het feit dat ik daar voorlopig eventjes vanaf ben. Niet veel later kreeg ik thuis heel netjes een brief dat ik ook mijn medische keuring heb doorstaan: ikke is kerngezond en dus geschikt verklaard voor het leven in de bush-bush.

Verder zijn de tickets geregeld: ik vlieg op 14 augustus in de middag via Dubai naar Dhaka. En bij de douane toon ik netjes mijn nieuwe fancy paspoort. I proudly present: mijn diplopas.

Ben er stiekem wel een beetje trots op. Als een kind zo blij ook met mijn coole visum, wiehoe!

Zo langzamerhand breekt de tijd van afscheid ook aan. Met mijn afdeling heb ik inmiddels een enorm gezellig etentje bij een collega thuis gehad. Iedereen had wat klaargemaakt (behalve de vertrekkenden, wat gezien mijn kookkunsten waarschijnlijk een heel strategische zet was...) De wijn vloeide rijkelijk en voor ik 't wist zat ik met betraande oogjes de lieve boodschappen van mijn soon-to-be-oud-collega's te lezen in een speciaal samengestelde bundel met leuke foto's Maar goed, de dag erna was het weer feest met dit keer een directiebrede afscheidsreceptie. Dat is altijd een wat stoffig ambtenarengedoe, maar ook die avond heb ik me niet slecht vermaakt.

Verder heb ik nog een landenacculturatiecursus gevolgd, wat echt heeeeeeeeel leuk was! In alle vroegte (het chronisch slaapgebrek begint er inmiddels behoorlijk in te hakken, maar dat terzijde) naar het Tropeninstituut in Amsterdam afgereisd, waar ik eerst een stukje interculturele communicatie kreeg. Daarna kwam er een heuse Bengaal (die nu in NL woont) langs om over het land te praten. De geschiedenis van het land, het politieke stelsel en al dat soort zaken passeerden de revue. Niet ontzettend veel nieuws gehoord, mijn Eenzame Planeet had me al erg goed geïnformeerd. En heeft bovendien een duidelijker taalgebruik ;) De middag was top. Speciaal voor deze dag hadden ze homofiele Duitser Heiko geïmporteerd. Heiko bleek een onuitputtelijke bron van inside information, tips & tricks. Hij heeft 8 maanden in Bangladesh gezeten als expat voor een NGO en kon erg smakelijk vertellen. Daar zaten we dan, aan de oer-Hollandse koekjes, pratend over de aparte toiletgebruiken van de Bengalen. Volgens mij noemen ze dit nou voorpret.

De cursussen stomen ook lekker door. Inmiddels twee veiligheidssessies achter de rug en ook bedrijfshulpverlening gedaan. Was echt heel erg nuttig, not to mention leuk! Het blussen van een fikkende auto in de BZ-garage geeft best wel een adrenaline-rush, ik werd er bloedjefanatiek van! En nu ben ik bezig met een archiveringscursus. Je kunt je waarschijnlijk voorstellen dat dat iets minder bruisend is, maar het leven gaat nou eenmaal niet altijd over rozen.

Het shoppen is ook nog geen halt toegeroepen. Ben nu weliswaar bijna klaar, maar ik voel me enigszins belachelijk als ik bedenk hoeveel ik ingeslagen heb. De cassière bij de Makro had een verrassend rood hoofd toen ze klaar was met me...

(dit is de meest bescheiden doos die ik kon vinden, de rest staat torenhoog opgestapeld door het hele huis heen...)

Tsja, het gaat nu echt gebeuren! Ik heb er onwijs veel zin in, maar het idee dat ik daar over drie weken écht naartoe ga, wil de hersenpan soms nog niet helemaal in. Volgende week is officieel mijn laatste werkweek, daarna volgt mijn afscheidsfeestje (wat dus geen jankfestijn-achtig-afscheidsfeestje wordt, maar een gezellige tot-ziens party) en daarna heb ik nog twee weken vrij om de laatste zaken te regelen en een kleine afscheidstournee te doen. En dan ga ik op weg naar mijn nieuwe "thuis". Eerst nog maar eventjes verder jongleren...

xxx Jen

Frustratie

2007-06-16T19:23:00.001+03:00

De Ikea. Die is dus echt NIET rielekst. Behoor je tot die trage stroom gezinnen die de Ikea als een gezellig middagje uit zien, niks aan het handje. Maar je bent echt zoooo de puree als je bij de Ikea een deadline hebt om een (te groot) huis van plint tot plafond in te richten. Weken - nee - maandenlang heb ik uitgekeken naar mijn tripje naar de Ikea, maar als ik die naam nu hoor krijg ik volgens mij een licht panische blik in m'n ogen inclusief bijbehorende stuiptrekjes. Ik ben er heilig van overtuigd dat Ikea het Zweedse woord voor frustratie is.

Mocht je je willen identificeren met mijn frusty-niveau:

http://www.testheaven.nl/tests/ftest/ftest.html (echt heel flauw, maar gedeelde smart...)

Alle gekheid op een stokje, we hebben eigenlijk wel erg gelachen. Het is wel grappig om je moeder met een rood hoofd en 100 km p/uur op een Ikea-kar door het magazijn te zien steppen. En ook het feit dat de BTW én nog eens 10% korting van je factuur afgaan, is best een glimlach waard. Maar toen ook de volgende dag in de Ikea werd doorgebracht (wel een ander filiaal, voor een beetje afwisseling) omdat Delft niet alles in voorraad had, kwamen de Ektorps, Billy's, Norelunds en Grundtals werkelijk m'n neusgaten uit.

Natuurlijk heeft de tijd verder niet stilgestaan. Sinds mijn vorige berichtje heb ik twee toekomstige collega's ontmoet die op jaarlijks verlof in NL waren en het wordt keer op keer bevestigd dat Dhaka niet bepaald Disneyland is, maar de ingrediënten zijn aanwezig om er een leuke tijd van te maken. In ieder geval ben ik blij dat er bij aankomst al een paar bekende gezichten zijn.

Verder heeft de Achmea ondertussen zo'n 8 naalden in m'n lijf gelanceerd. Nog 2 te gaan en dan is er geen hepatitis meer die mij klein krijgt (met mijn 1.58m is dat volgens mij nogal een vreemde uitspraak). Ook de medische keuring heb ik glansrijk doorstaan en de beloning voor dit alles is groots: ik heb eindelijk een heus vaccinatieboekje!

Mijn eerste cursus is inmiddels ook achter de rug: "veiligheid op een post". Reuzenuttig, ik weet nu dat ik vooral de deur niet open moet doen voor vreemde mannen. En accepteer liever niet dat je personeel je besteelt. Neem een EHBO-setje mee en hou alarmnummers in de buurt. Ondanks de lichtelijk sarcastische ondertoon die menigeen zou kunnen oppikken uit de vorige woorden, moet ik toegeven dat het alltogether zeker wel een nuttige middag was.

Oh! Hoe kan ik het vergeten...de ambassadeur en mijn huidige afdelingshoofd hebben hun battle beëindigd en e.e.a. heeft tot gevolg dat ik half augustus naar Bangladesh afreis. Met andere woorden: de tickets voor een bezoek aan mij kunnen nu echt geboekt worden ;) Ik blijf nog tot eind juli op het departement werken, maar deze week al hebben we een afscheidsuitje met de afdeling en de dag erna een directiebrede afscheidsreceptie. Blugh...alles met het woord afscheid erin is @#$%&. Hmm...het is soms zo dubbel. Aan de ene kant ben ik hartstikke nieuwsgierig naar het onbekende, maar zo af en toe doen zich momenten voor dat je je afvraagt waar je in hemelsnaam aan begonnen bent en waarom je zo per se weg wil. Maar ja, ik moet op 80-jarige leeftijd toch wat spannende verhalen te vertellen hebben tegen mijn kleinkinderen, dus we gaan er maar gewoon voor.

xxx Jen

In de startblokken

2007-05-19T14:36:00.000+03:00

Zo, de koffers zijn weer netjes opgeborgen en ik heb leuke herinneringen van drie té gezellige weken in Sevilla in m'n zak gestoken (www.jenschaos.blogspot.com). Wat een wereldtijd...Ik krijg er een kick van om zoveel leuke mensen te leren kennen van over de hele wereld en kan alleen maar hopen dat dat in Bangladesh ook het geval zal zijn.

Vervolgens heb ik met frisse tegenzin de Nederlandse draad weer opgepakt. Er is immers een hoop te doen...Ik heb een angstaanjagend lange 'things-to-do' lijst opgesteld en ben voor de eenvoud maar gewoon bovenaan begonnen.
Allereerst heb ik een afspraak gemaakt met Achmea Arbo voor een medische keuring en het toedienen van een scala aan vaccinaties. Echt, ik verheug me er nu al op...

Ook de verhuisfirma heb ik inmiddels aan de telefoon gehad, ik mag 23 kuub in een container vervoeren. Leuk en aardig, maar ik mag barsten als ik weet in hoeveel leuke meubels van de Ikea dat zich vertaalt...Speaking of which, mijn aanloopvoorschot is aangevraagd dus binnenkort ga ik de voorraad van genoemd Zweeds bedrijf eens even tot een drastisch laagtepunt brengen! Ook niet geheel onbelangrijk: ik heb een laptop gekocht, dus het contact met thuisfront is bij deze ook verzekerd (waarbij ik volgens mij erg optimistisch ben over de Bengaalse internetverbinding, maar dat is van latere zorg).

Verder heb ik een verzoek ingediend tot een aantal opleidingen, onder andere voor 'defense driving' (met praktijkgedeelte, wieeee) en een landenacculturatiecursus (uitdaging: zeg dat 5x snel achter elkaar). Om het integratieproces alvast te bevorderen, ben ik begonnen met een aantal Bengaalse zinnen uit m'n hoofd leren. De Lonely Planet geeft op haar eerste bladzijde de zes allerbelangrijkste:

Hello: asalam walekum
Thank you: donyobad
Yes: ji / ha
No: na
I don't understand Bangla: ami bujhi na bangla
Please stop staring at me: amar dike takaben na

Vooral die laatste geeft de mens weer moed hihi.

Van de week had ik een foondate met mijn voorgangster uit Dhaka. Om het nog bescheiden uit te drukken, zal ik zeggen dat het niet het meest enthousiasmerende gesprek uit mijn leven was. Ze gaf niet al te hoog op van Destination Dhaka, maar leek zich daarbij vooral barmhartig in mijn onvolwassen, onervaren en onwetende 22-jarige schoenen te verplaatsen. Maarrrr ik heb besloten dat ik me niet door vooroordelen van anderen laat beïnvloeden, het is nog altijd aan mezelf om er iets van te maken, dus puh! (= volwassen reactie).

Nou, de update is weer compleet, dus tot de volgende keer maar weer.
Khuda hafiz (goodbye), Jen

Mi casa

2007-04-08T14:03:00.000+03:00

Voordat ik overga op de krankzinnige wending die m'n leven zo langzamerhand aan het nemen is, even iets anders: met veel bloed, zweet en tranen heb ik een handigheidje geïnstalleerd waarbij je automatisch een mail krijgt als ik een nieuw berichtje heb geschreven. Je hoeft alleen maar even rechts in de sidebar je e-mailadres in te vullen en het is settled.

Tot zover de huishoudelijke mededelingen :)

Van de week heb ik voor het eerst contact gehad met mijn voorgangster in Dhaka, die zelf wordt overgeplaatst naar Jakarta. Het eerste resultaat: een plattegrond van haar (eh...mijn) woning.

(klikketieklik voor grotere versie)

Dat alle personeelswoningen van de ambassade geschikt moeten zijn voor een gemiddeld gezin, heeft voor mijn persoontje tot gevolg dat ik met iene-miene-mutte iedere morgen moet bepalen welke badkamer ik vandaag eens zal gebruiken...Krankzinnig? Ja. Verkeerd? Dat niet, hoewel het me eigenlijk niet zoveel kan schelen hoe groot het is. Ik ben vooral blij dat ik een klein tuintje heb; vanwege de vele appartementencomplexen in Dhaka (dichtbevolktheid) had ik never nooit een benedenwoning verwacht. Misschien besterf ik het nu wel van de reusachtige kakkerlakken die zo m'n woonkamer in kunnen wandelen (of vliegen, de etters!), niet eerder ontdekte creepy spinnensoorten of ach, waarom ook niet, een slangetje links en rechts. Maar dat zien we dan wel weer...*probeert bibberlip te beheersen*

Vandaag ging de beeldvorming weer een stapje verder, want ik heb foto's gekregen van mi casa!!! Let op:

(tsja, je zit in de tropen of niet hè?!)

(de hond zit helaas niet in de package deal)

Vooraanzicht tuin

Oprit en garage. Het blok boven de garage is het bediendenvertrek. Daar laat ik het voorlopig maar even bij, want dat gaat dus echt totaal m'n verstand te boven.

Kom binnen :-)

Woonkamer

Woonkamer richting eetkamer

Eetkamer

Eetkamer en een glimps van de keuken (wie weet kom ik daar wel eens, anders heb ik altijd de foto's nog)

Hoofdslaapkamer

Kantoortje

Soort tussenruimte aan de zijkant van de woonkamer

Je moet even niet naar de inrichting kijken, die wordt niet overgenomen. Ik ga echt zooooooo de Ikea plunderen!!! Fleurig tapijtje hier en daar, likkie verf en gaan met die banaan.

Tot slot nog even de droevige mededeling dat mijn steun, trouw en toeverlaat, mijn allerliefste, mooie, rapido Fordje Ka verkocht is *snik*. Hij staat gelukkig nog voor de deur totdat ik echt wegga, maar het afscheid doet nu al pijn.
Speaking of which, het is nog niet duidelijk wanneer ik nou echt vertrek. De post ziet me graag eind juni, mijn huidige afdeling wil me houden tot augustus. You'll be the first to know zodra de uitkomst van het getouwtrek duidelijk is. En dan kunnen de tickets voor een bezoek aan mij dus worden aangeschaft ;-)

Maar goed, voorlopig even geen overplaatsing aan mijn hoofd want ik knijp er even een paar weken tussenuit. Komend weekend ga ik heeeeeeeeeeerlijk voor drie weken naar Sevilla. Waar het weer momenteel slechter is dan in Nederland, maar dat mag de pret niet drukken (zei zij verbijtend). Indien u geïnteresseerd bent in de belevenissen aldaar, verzoek ik u vriendelijk mijn andere weblog te bezoeken (link staat daar ergens -->)

KUS! Jennifer
PS: wat leuk al die gezellige berichtjes, dankjulliewel!!! (en ja, dat is een bedelactie voor meer)

Bangladesh

2007-03-27T20:04:00.000+03:00

WHAAAAAAAAAAAAAAARGH ik ga naar Bangladesh!!!

Voor de meesten inmiddels geen verrassing meer, maar van de week kreeg ik het dan echt Zwart-Op-Wit.

(even plaatje aanklikken voor grotere versie)

Hoewel ik bijna bezweek aan een rolberoerte toen ik voor het eerst hoorde waar ze me heen wilden sturen, kon ik vanmiddag het joepie-gevoel toch niet onderdrukken. Tis toch wel bijzonder, wie komt er nou in Bangladesh?! Pwecies... Niet verder vertellen, maar toen ik het voor het eerst hoorde, heb ik een behoorlijk tijdje onnozel naar de wereldkaart zitten turen om te ontdekken waar het nou precies ligt. En ik ben de beroerdste niet, dus heb ik voor de overige leken onder ons even duidelijk aangegeven waar ik naar toe ga:

(weer even op 't plaatje klikken voor grotere versie)

Maar goed, dan weet je nog weinig natuurlijk. Een paar plaatjes dan maar voor een impressie:

Maar de hoofdstad Dhaka is vooral van dittum:

Dat maar even duidelijk mag zijn dat Bangladesh een van de dichtstbevolkte landen van de wereld is. Het land is slechts 4 x zo groot als Nederland, maar herbergt zo'n 140 miljoen inwoners. Allemaal lekker op elkaar geplakt in de tropenhitte, heerlijk! Zo zijn er nog waslijsten met andere zaken die straks voor een behoorlijke cultuurshock gaan zorgen denk ik zo...

Ik heb inmiddels ontzettend zin in het komende avontuur, wordt een behoorlijke uitdaging: verhuizen naar een ander land (dat zó anders is dat ik meer het idee heb naar een andere planeet te verhuizen), een nieuwe baan, en bovendien voor het eerst op mezelf wonen (het 'kookboek voor klunzen' gaat als eerste de koffer in! ;))
En het afscheid nemen...ach, voor het gemak denken we daar gewoon nog even niet aan.

De voorbereidingen kunnen nu echt gaan beginnen! Om te beginnen even een kleine boekencollectie aangelegd (met recht klein, want dit is zowat alles wat er te verkrijgen is...):

Zal hier regelmatig verslag doen van de voorbereidingen en uiteindelijk natuurlijk het avontuur zelf, dus drop af en toe eens langs!

X Jennifer
PS: computerfanaten die weten hoe het werkt: laat een berichtje achter, vind ik leuk!